„Dymek”, napastnik odbudowy Pogoni i legenda Portowców

Metryczka

Imię i nazwisko: Robert Jarosław Dymkowski
Data i miejsce urodzenia: 15 maja 1970, Koszalin
Pozycja: napastnik
Wzrost: 182 cm
Klub macierzysty: Gwardia Koszalin
Najważniejszy klub kariery: Pogoń Szczecin
Przydomek: „Dymek”
Okres gry w Pogoni: od 1990 roku do 2002 roku, z przerwą na wypożyczenie do PAOK-u Saloniki
Najważniejsze osiągnięcia z Pogonią: król strzelców II ligi 1990/1991, awans do I ligi 1991/1992, wicemistrzostwo Polski 2000/2001
Po karierze: trener, działacz, dyrektor sportowy, trener kobiecej Pogoni Szczecin
Status w historii klubu: jedna z największych ikon Pogoni Szczecin lat 90. i początku XXI wieku

Robert Dymkowski to jedna z tych postaci, bez których nie da się uczciwie opowiedzieć historii Pogoni Szczecin po 1989 roku. Nie był piłkarzem srebrnej drużyny Leszka Jezierskiego z 1986/1987, ale pojawił się dokładnie wtedy, gdy tamta epoka dobiegła końca. Klub spadł z ekstraklasy, znalazł się w II lidze, funkcjonował już w realiach transformacji ustrojowej i potrzebował nowego lidera. Tym liderem został właśnie Dymkowski — napastnik z Koszalina, wychowanek Gwardii, który w Pogoni wyrósł na jednego z najważniejszych strzelców w historii klubu. Oficjalna strona Pogoni przypomina, że „Dymek” urodził się w Koszalinie, był wychowankiem Gwardii i reprezentował Dumę Pomorza od 1990 do 2002 roku.

Początki: Koszalin, Gwardia i droga do Szczecina

Dymkowski zaczynał w Gwardii Koszalin. Do Pogoni trafił w momencie, który sportowo nie był łatwy ani efektowny. To nie była Pogoń na fali wicemistrzostwa, tylko klub po spadku, szukający nowego pomysłu na siebie. W tym sensie jego przyjście miało znaczenie symboliczne: do drużyny weszła postać, która miała zastąpić ofensywną siłę poprzedniej dekady.

W klubowej publikacji przygotowanej na 70-lecie Pogoni przywołano, że Dymkowski grał w Pogoni od 1990 roku, z przerwą, do 2002 roku; z Dumą Pomorza został królem strzelców ówczesnej II ligi w 1991 roku, wywalczył awans do najwyższej klasy rozgrywkowej w 1992 roku i zdobył wicemistrzostwo Polski w 2001 roku.

Sezon 1990/1991 — narodziny lidera

Pierwszy wielki sezon Dymkowskiego w Pogoni to rozgrywki 1990/1991. Klub grał wtedy w II lidze i nie walczył jeszcze skutecznie o awans. Pogoń zajęła 11. miejsce, ale w tym przeciętnym drużynowo sezonie narodził się nowy lider ofensywy. Dymkowski zdobył 21 bramek, rozegrał 33 mecze, 31 razy wychodził w podstawowym składzie i spędził na boisku 2822 minuty. Kronika Pogoni wskazuje go jako najskuteczniejszego zawodnika zespołu w tamtym sezonie.

To był wynik wyjątkowy. Pogoń strzeliła w całym sezonie 47 bramek, więc Dymkowski odpowiadał za niemal połowę dorobku drużyny. W klubie, który kilka lat wcześniej żył bramkami Marka Leśniaka, a potem Jacka Cyzia i Jacka Krzystolika, pojawił się napastnik nowej epoki. Nie prowadził jeszcze Pogoni do awansu, ale dał jej coś bezcennego: poczucie, że ma zawodnika, wokół którego można budować przyszłość.

Sezon 1991/1992 — awans do I ligi

Rok później Pogoń zrobiła krok, na który czekali kibice. W sezonie 1991/1992 wygrała II ligę, grupę zachodnią, i wróciła do ekstraklasy. Dymkowski ponownie był najważniejszą postacią ataku: zdobył 15 bramek, rozegrał 31 spotkań, 30 razy od pierwszej minuty. Pogoń zakończyła sezon na 1. miejscu z bilansem 32 mecze, 45 punktów i bramki 43–24.

Te dwa sezony trzeba traktować razem. W latach 1990–1992 Dymkowski zdobył dla Pogoni 36 ligowych bramek. Najpierw został królem strzelców II ligi w drużynie, która dopiero się podnosiła, a potem poprowadził ją do awansu. To jest fundament jego legendy. Nie wszedł do gotowej drużyny sukcesu — pomógł ją odbudować.

Powrót Pogoni do ekstraklasy

Po awansie Dymkowski udowodnił, że nie jest tylko napastnikiem drugoligowym. W sezonie 1992/1993 Pogoń zajęła 7. miejsce w I lidze, a Dymkowski razem z Dariuszem Szubertem był najlepszym strzelcem zespołu — obaj zdobyli po 7 bramek. Kronika Pogoni podaje przy nim w tym sezonie: 26 występów, 18 meczów od początku, 1645 minut i 7 bramek.

To bardzo ważny moment w ocenie jego kariery. Po powrocie do elity Dymkowski nie zniknął. Nadal był skuteczny i nadal był jednym z głównych ludzi ofensywy. Dzięki temu Pogoń nie była beniaminkiem walczącym wyłącznie o przetrwanie, lecz zespołem, który po dwóch latach na zapleczu potrafił znów zająć solidne miejsce w ekstraklasie.

Lata 90. — najważniejszy napastnik Pogoni swojej epoki

W połowie lat 90. Dymkowski był już jednym z najbardziej rozpoznawalnych piłkarzy Pogoni. W sezonie 1995/1996 zdobył 17 bramek w I lidze, co Kronika Pogoni wskazuje jako najlepszy wynik w zespole. Rozegrał wtedy 33 mecze, wszystkie od pierwszej minuty, i spędził na boisku 2949 minut.

To pokazuje jego największą siłę: powtarzalność. Dymkowski nie był jednosezonowym objawieniem. Najpierw strzelał w II lidze, potem po awansie w ekstraklasie, później znów był liderem strzeleckim Pogoni w połowie lat 90. W popularnych zestawieniach statystycznych jego bilans w Pogoni podawany jest jako 318 meczów i 108 bramek w rozgrywkach ligowych, ale w wersji książkowej warto zawsze rozróżniać: liga, ekstraklasa, wszystkie oficjalne mecze i okresy z przerwą na wypożyczenie.

PAOK, powrót, Widzew i Arka

W sezonie 1996/1997 Dymkowski został wypożyczony do greckiego PAOK-u Saloniki. Zestawienia 90minut i inne bazy piłkarskie podają w jego karierze także późniejsze występy w Widzewie Łódź oraz Arce Gdynia. W Widzewie grał w sezonie 2002/2003, a w Arce w dalszej części kariery.

Dla historii Pogoni najważniejsze jest jednak to, że po greckim epizodzie wrócił do Szczecina i nadal był ważnym zawodnikiem. Nie był już tylko symbolem odbudowy z początku lat 90., ale doświadczonym napastnikiem, który pomógł klubowi również w kolejnym wielkim rozdziale.

Wicemistrzostwo 2000/2001

Dymkowski był częścią Pogoni, która w sezonie 2000/2001 zdobyła wicemistrzostwo Polski. To drugi najważniejszy drużynowy sukces w jego pogoniarskiej karierze po awansie 1992 roku. Kronika Pogoni podaje, że w sezonie 2000/2001 rozegrał 21 meczów, 17 razy w podstawowym składzie, zdobył 5 bramek, a Pogoń zakończyła rozgrywki na 2. miejscu z dorobkiem 53 punktów.

Ten sukces pięknie domyka jego drogę w Pogoni. W 1991 roku był królem strzelców II ligi w drużynie próbującej odbudować się po upadku. Dziesięć lat później był doświadczonym zawodnikiem zespołu, który znów stanął na podium ekstraklasy.

Sezon 2001/2002 — ostatni mocny akcent

W sezonie 2001/2002 Dymkowski nadal był jednym z najważniejszych zawodników Pogoni. Kronika Pogoni wskazuje, że miał wtedy najwięcej minut w zespole — 2127, najwięcej występów — 25, najwięcej meczów w podstawowym składzie — 24, a także był współliderem klasyfikacji strzelców drużyny z 5 bramkami razem z Jerzym Podbrożnym.

To już był schyłek jego wieloletniego rozdziału przy Twardowskiego, ale nie był to schyłek bierny. Dymkowski do końca pozostawał zawodnikiem istotnym, regularnym i potrzebnym.

Charakterystyka piłkarska

Robert Dymkowski był klasycznym napastnikiem pola karnego. Maciej Stolarczyk nazwał go „lisem pola karnego” — i to określenie bardzo dobrze oddaje jego profil. Był zawodnikiem skutecznym, konkretnym, żyjącym z wyczucia sytuacji. Nie trzeba go opisywać jako piłkarza efektownego za wszelką cenę. Jego wartością była zdolność do znajdowania się tam, gdzie napastnik powinien być: przy dobitce, przy krótkim podaniu, przy błędzie obrońcy, przy piłce wrzuconej w pole karne.

Dymkowski miał też coś, co dla Pogoni lat 90. było szczególnie ważne: odporność. Grał w klubie w różnych realiach — po spadku, w II lidze, po awansie, w stabilizacji lat 90., po powrocie z Grecji i w drużynie wicemistrzowskiej 2001 roku. Był nie tylko strzelcem, ale też postacią łączącą kilka epok Pogoni.

Po zakończeniu kariery

Po karierze piłkarskiej Dymkowski pozostał przy futbolu. Pracował w Pogoni jako trener, działał w strukturach klubu, był także dyrektorem sportowym. W ostatnim okresie przed chorobą prowadził jako pierwszy trener kobiecą drużynę Pogoni Szczecin. TVP Szczecin podsumowywała, że po zakończeniu kariery był m.in. trenerem, dyrektorem sportowym oraz szkoleniowcem kobiecej Pogoni.

Radio Szczecin przy okazji jego 56. urodzin przypominało, że cztery lata wcześniej objął kobiecą Pogoń, a kapitan drużyny Weronika Szymaszek opisywała go jako trenera wymagającego, wyrozumiałego i wspierającego.

Życie prywatne i choroba

O życiu prywatnym Roberta Dymkowskiego trzeba pisać z szacunkiem i tylko w granicach informacji publicznie znanych. Wiadomo publicznie, że choruje na stwardnienie zanikowe boczne, czyli ALS/SLA. Materiały o filmie dokumentalnym i akcjach pomocowych opisują jego obecną walkę z chorobą oraz zbiórki przeznaczone na rehabilitację i leczenie.

W 2026 roku powstał film dokumentalny „Dymkowski. Najważniejszy mecz”. Premiera odbyła się 17 maja 2026 roku w Teatrze Polskim w Szczecinie, a dochód ze sprzedaży biletów i aukcji gadżetów został przeznaczony na rehabilitację i leczenie Roberta.

To bardzo poruszający, ale też ważny współczesny rozdział jego historii. Dymkowski, który przez lata był kojarzony z walką na boisku, dziś toczy zupełnie inny mecz — o zdrowie, codzienność i godność. Podkreśla się wsparcie środowiska Pogoni, kibiców, przyjaciół i miasta.

Uhonorowanie przez Szczecin

W kwietniu 2026 roku Robert Dymkowski został uhonorowany medalem „Zasłużony dla Miasta Szczecina”. Serwis wSzczecinie.pl podkreślał, że tylko dwóch piłkarzy w historii miasta otrzymało to wyróżnienie: Henryk Wawrowski i właśnie Robert Dymkowski.

To wyróżnienie pokazuje, że jego znaczenie wykracza daleko poza statystyki. Dymkowski jest częścią sportowej pamięci miasta. Dla kibiców Pogoni to nie tylko były napastnik, ale człowiek kojarzony z konkretną epoką, z atmosferą Twardowskiego, z odbudową klubu i z przywiązaniem do barw.

Tabela najważniejszych etapów kariery

Okres	Klub / rola	Znaczenie
do 1990	Gwardia Koszalin	Wychowanek klubu, początek kariery
1990–1992	Pogoń Szczecin, II liga	21 goli w sezonie 1990/1991, król strzelców II ligi, potem awans do I ligi
1992–1996	Pogoń Szczecin, I liga	Potwierdzenie skuteczności w ekstraklasie, lider ataku w połowie lat 90.
1996–1997	PAOK Saloniki	Zagraniczny epizod w Grecji
1997–2002	Pogoń Szczecin	Powrót, doświadczony napastnik, wicemistrzostwo Polski 2000/2001
2002–2003	Widzew Łódź	Ostatni etap w ekstraklasie poza Pogonią
2004–2005	Arka Gdynia	Końcowa faza kariery piłkarskiej
po karierze	trener, działacz, dyrektor sportowy	Praca przy piłce i w Pogoni, także z kobiecą drużyną

Miejsce w historii Pogoni

Robert Dymkowski powinien w naszej Kronice/Encyklopedii Pogoni dostać bardzo mocny, osobny rozdział. Jego znaczenie jest kilkuwarstwowe.

Po pierwsze, jest symbolem odbudowy po spadku z I ligi. Sezony 1990/1991 i 1991/1992 to jego wielkie wejście: 21 bramek, tytuł króla strzelców II ligi, 15 bramek w sezonie awansu.

Po drugie, jest najważniejszym napastnikiem Pogoni lat 90.. Strzelał regularnie, był rozpoznawalny, nosił ciężar ofensywy i przez lata należał do najważniejszych piłkarzy zespołu.

Po trzecie, jest łącznikiem dwóch dużych epok: Pogoni po końcu drużyny lat 80. oraz Pogoni, która w 2001 roku znów została wicemistrzem Polski.

Po czwarte, jest dziś postacią pamięci i solidarności. Choroba sprawiła, że jego historia wyszła poza sportowe statystyki. Stała się opowieścią o człowieku, rodzinie, środowisku kibicowskim i mieście, które pamięta swoich ludzi.

Ostatnia aktualizacja: 06/07/2026