Lata 1988-1995 były dla Pogoni Szczecin okresem gwałtownego przejścia od zespołu należącego do krajowej czołówki do drużyny zmuszonej do odbudowy swojej pozycji. Jeszcze w 1987 roku Portowcy świętowali wicemistrzostwo Polski, lecz w następnych sezonach rozpoczął się sportowy regres, którego kulminacją był spadek do II ligi w 1989 roku. Powrót do ekstraklasy nastąpił trzy lata później. W pierwszej połowie lat 90. wyrosło natomiast pokolenie zawodników, z którym Pogoń była później silnie kojarzona: Robert Dymkowski, Radosław Majdan, Olgierd Moskalewicz, Maciej Stolarczyk, Dariusz Szubert czy Dariusz Adamczuk.

1988. Koniec drużyny wicemistrzowskiej

Wiosna 1988

Pogoń kończy sezon 1987/1988 na 10. miejscu w I lidze. Zaledwie rok po wywalczeniu wicemistrzostwa Polski klub wyraźnie traci kontakt z krajową czołówką. Był to pierwszy wyraźny sygnał końca zespołu, który osiągnął historyczny sukces w 1987 roku.

Do 19 marca 1988 roku trenerem Pogoni jest Jan Jucha. 20 marca zespół obejmuje Jerzy Jatczak, który prowadzi go do końca czerwca. Od 1 lipca szkoleniowcem zostaje Lesław Ćmikiewicz.

Lato 1988

Pogoń uczestniczy w rozgrywkach Pucharu Intertoto. W grupie rywalizuje z Grasshopper Club Zürich, Östers IF oraz Pécsi Munkás SC. Portowcy odnoszą jedno zwycięstwo, trzy razy remisują i ponoszą dwie porażki, zajmując 3. miejsce w grupie. Szczególnie wartościowe jest zwycięstwo 2:0 nad Östers IF.

Jesień 1988

Rozpoczyna się trudny sezon 1988/1989. Pogoń nie przypomina już drużyny walczącej dwa lata wcześniej o mistrzostwo.

W Pucharze Polski Portowcy dochodzą jednak do ćwierćfinału. 16 listopada 1988 roku w Szczecinie remisują z Ruchem Chorzów 3:3. Dwa gole zdobywa Marek Ostrowski, jednego Kazimierz Sokołowski. W rewanżu Ruch wygrywa 4:0 i eliminuje Pogoń.

1989. Spadek z I ligi

Wiosną sytuacja ligowa staje się coraz trudniejsza. 10 kwietnia pracę kończy Lesław Ćmikiewicz, a dzień później zespół przejmuje Eugeniusz Ksol.

Pogoń kończy sezon 1988/1989 na 13. miejscu I ligi. W 30 spotkaniach zdobywa 34 bramki i traci 50. Najskuteczniejszym piłkarzem zespołu jest Jacek Cyzio, autor 10 ligowych goli.

Pozycja w tabeli oznacza konieczność rozegrania barażu o pozostanie w I lidze.

28 czerwca 1989

Pogoń wygrywa w Szczecinie pierwszy mecz barażowy z Motorem Lublin 3:2. Jednobramkowa przewaga okazuje się jednak niewystarczająca.

1 lipca 1989

Motor Lublin pokonuje Pogoń 2:0. Portowcy przegrywają dwumecz i po wielu latach opuszczają najwyższą klasę rozgrywkową.

Był to symboliczny koniec zespołu, który zaledwie dwa lata wcześniej zdobył wicemistrzostwo Polski.

Jesień 1989

Pogoń rozpoczyna grę w II lidze, lecz zamiast natychmiastowej walki o powrót do elity musi zmierzyć się z kolejnym kryzysem sportowym.

18 października w Pucharze Polski szczecinianie odnoszą wartościowe zwycięstwo nad Wisłą Kraków 3:2. Gole Pogoni zdobywają Jan Daniec, który trafia dwukrotnie, oraz Jacek Mencel.

Tego samego dnia kończy się okres pracy Eugeniusza Ksola. Od 19 października trenerem zostaje Włodzimierz Obst.

1990. Pogoń blisko kolejnego sportowego upadku

Sezon 1989/1990 okazuje się jednym z najsłabszych w powojennej historii pierwszej drużyny Pogoni.

Portowcy zajmują dopiero 15. miejsce w II lidze. Rozgrywają 38 spotkań, notując bilans 11 zwycięstw, 14 remisów i 13 porażek, przy bilansie bramkowym 36:40. Zespół pozostaje na drugim szczeblu, ale zamiast walki o awans znajduje się niebezpiecznie blisko dolnej części tabeli.

30 czerwca kończy pracę Włodzimierz Obst.

1 lipca 1990

Trenerem Pogoni zostaje Aleksander Brożyniak. Jego kadencja trwa tylko cztery miesiące, do 31 października.

W tym okresie do zespołu wchodzi Robert Dymkowski, rozpoczynając historię jednego z najważniejszych napastników Pogoni następnych kilkunastu lat.

1 listopada 1990

Po Brożyniaku zespół ponownie obejmuje Jerzy Jatczak, ale prowadzi go jedynie do końca roku.

1991. Narodziny Roberta Dymkowskiego

1 stycznia 1991

Trenerem zostaje Eugeniusz Różański.

Sezon 1990/1991 przynosi poprawę wyników, choć Pogoń wciąż znajduje się daleko od awansu. Zajmuje 11. miejsce w II lidze, zdobywając 36 punktów w 38 meczach. Bilans bramkowy wynosi 47:46.

Najważniejszym wydarzeniem sezonu jest eksplozja talentu Roberta Dymkowskiego.

Młody napastnik zdobywa 21 bramek i zostaje królem strzelców II ligi. Był to początek jego wielkiej historii w Pogoni.

10 marca Pogoń rozbija Ostrovię Ostrów Wielkopolski 4:0. 10 kwietnia takim samym bilansem zwycięstw bramkowych kończy spotkanie z Szombierkami Bytom, wygrywając 4:1. Zespół stopniowo odzyskuje sportową równowagę.

Lato 1991

Rozpoczyna się sezon, który stanie się przełomowy. W pierwszym zespole coraz większą rolę otrzymują zawodnicy mający stworzyć trzon Pogoni pierwszej połowy lat 90.

W sezonie 1991/1992 w barwach pierwszego zespołu pojawiają się między innymi Radosław Majdan oraz Olgierd Moskalewicz. Majdan rozgrywa dwa spotkania, a Moskalewicz debiutuje w lidze symbolicznym występem trwającym 17 minut.

1992. Powrót Pogoni do elity

20 lutego 1992

Kończy się kadencja Eugeniusza Różańskiego.

21 lutego 1992

Zespół przejmuje doświadczony Leszek Jezierski.

Wiosną Pogoń skutecznie walczy o awans.

16 maja Portowcy pokonują Moto Jelcz Oława 4:1.

30 maja wygrywają z Zagłębiem Wałbrzych 1:0.

7 czerwca pokonują na wyjeździe Lechię Gdańsk 1:0.

13 czerwca zwyciężają Ślęzę Wrocław 2:1.

20 czerwca wygrywają w Pszowie z Górnikiem 2:1 i kończą zwycięski marsz do ekstraklasy.

Pogoń zostaje mistrzem zachodniej grupy II ligi.

Bilans sezonu:

Statystyka	Wynik
Mecze	32
Zwycięstwa	18
Remisy	9
Porażki	5
Bramki	43:24
Punkty	45
Miejsce	1.

Szombierki Bytom kończą rozgrywki zaledwie punkt za Pogonią. Robert Dymkowski zdobywa 15 bramek, Dariusz Szubert osiem, a Dariusz Adamczuk pięć.

Po trzech sezonach spędzonych na drugim poziomie Pogoń Szczecin wraca do I ligi.

Lato 1992

Pogoń ma również swoich przedstawicieli podczas Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie. Dariusz Adamczuk i Dariusz Szubert zdobywają z reprezentacją Polski srebrny medal olimpijski. Adamczuk jest ważnym zawodnikiem drużyny Janusza Wójcika, natomiast Szubert pozostaje zawodnikiem rezerwowym.

Po igrzyskach Adamczuk opuszcza Pogoń i przenosi się do Eintrachtu Frankfurt.

1 lipca 1992

Trenerem pierwszego zespołu zostaje Romuald Szukiełowicz.

1993. Udany powrót do I ligi

Pierwszy sezon po awansie kończy się bardzo dobrym wynikiem.

Pogoń zajmuje 7. miejsce w I lidze. Jak na beniaminka jest to rezultat potwierdzający, że odbudowa rozpoczęta na zapleczu ekstraklasy przyniosła efekty.

Najskuteczniejszymi zawodnikami Pogoni w sezonie 1992/1993 są Robert Dymkowski i Dariusz Szubert, którzy zdobywają po siedem bramek. Mariusz Kuras pozostaje jednym z filarów zespołu, rozgrywając 33 spotkania.

Lato 1993

Pogoń ponownie uczestniczy w Pucharze Intertoto. Rywalizuje z Lausanne-Sport, IFK Norrköping, FC Kopenhaga oraz Austrią Wiedeń.

Najbardziej efektownym wynikiem jest zwycięstwo 4:1 nad FC Kopenhaga. Ostatecznie Portowcy zajmują czwarte miejsce w grupie.

W pierwszym zespole coraz wyraźniej zaznaczają swoją obecność Radosław Majdan, Olgierd Moskalewicz, Robert Dymkowski, Dariusz Szubert i Maciej Stolarczyk. Tworzy się trzon drużyny, która stanie się charakterystyczna dla Pogoni pierwszej połowy lat 90.

31 grudnia 1993

Kończy pracę Romuald Szukiełowicz.

1994. Pogoń ponownie blisko krajowej czołówki

1 stycznia 1994

Pierwszy zespół obejmuje Jerzy Kasalik.

Sezon 1993/1994 jest najlepszym ligowym wynikiem Pogoni w całym okresie 1988-1995.

Portowcy zajmują 5. miejsce w I lidze.

Siłą zespołu jest ofensywa.

Najskuteczniejsi zawodnicy:

• Piotr Mandrysz: 10 bramek
• Robert Dymkowski: 10 bramek
• Olgierd Moskalewicz: 9 bramek
• Dariusz Szubert: 4 bramki

Pogoń cieszy się także bardzo dużym zainteresowaniem kibiców. Średnia frekwencja wynosi około 9,5 tysiąca widzów, co daje szczecińskiemu klubowi drugi wynik w całej lidze, za Legią Warszawa.

W reprezentacji Polski debiutuje Dariusz Szubert, który w 1994 roku rozgrywa trzy mecze w drużynie narodowej. Po sezonie opuszcza Pogoń i rozpoczyna zagraniczną część kariery w FC St. Pauli.

Jesienią rozpoczyna się sezon 1994/1995.

W Pucharze Polski Pogoń odpada po porażce 0:1 z Olimpią Poznań.

31 grudnia 1994

Kończy się kadencja Jerzego Kasalika.

1995. Stabilizacja i ponowny kontakt z międzynarodową piłką

1 stycznia 1995

Trenerem Pogoni zostaje Orest Lenczyk. Prowadzi Portowców do końca sezonu 1994/1995.

Pogoń kończy rozgrywki na 8. miejscu w I lidze.

Najlepszym strzelcem zespołu jest ponownie Robert Dymkowski z dziewięcioma golami.

Coraz mocniejszą pozycję ma również Radosław Majdan, który rozgrywa komplet 34 spotkań ligowych i spędza na boisku wszystkie 3060 minut sezonu.

Był to symboliczny moment zmiany pokoleniowej. Bramkarz debiutujący kilka lat wcześniej stawał się jednym z najważniejszych zawodników Pogoni.

30 czerwca 1995

Kończy pracę Orest Lenczyk.

Lato 1995. Puchar Intertoto UEFA

Pogoń otrzymuje możliwość ponownej rywalizacji międzynarodowej. Rozgrywki mają szczególne znaczenie, ponieważ edycja 1995 jest pierwszym Pucharem Intertoto organizowanym pod egidą UEFA.

Portowcy trafiają do grupy z AS Cannes, Farulem Constanța, Dneprem Mohylew i FK Bečej.

Wyniki Pogoni:

• Pogoń Szczecin – AS Cannes 1:2
• Farul Constanța – Pogoń Szczecin 2:1
• Pogoń Szczecin – Dnepr Mohylew 3:3
• FK Bečej – Pogoń Szczecin 2:1

Pogoń zdobywa jeden punkt i kończy rywalizację na 5. miejscu w grupie.

1 lipca 1995

Nowym trenerem zostaje Janusz Pekowski, który wraca do Polski po wieloletniej pracy w Szwecji.

29 lipca 1995

Pekowski debiutuje w oficjalnym meczu Pogoni. Portowcy pokonują na wyjeździe Siarkę Tarnobrzeg 1:0.

5 sierpnia 1995

W pierwszym ligowym spotkaniu przed szczecińską publicznością Pogoń pokonuje GKS Katowice 1:0. Na trybunach zasiada około dziewięciu tysięcy widzów. W podstawowym składzie znajdują się między innymi Radosław Majdan, Andrzej Miązek, Maciej Stolarczyk, Mariusz Kuras, Olgierd Moskalewicz, Jacek Cyzio, Robert Dymkowski i Grzegorz Niciński.

Jesienią Pogoń kontynuuje rywalizację w I lidze. Sezon 1995/1996 przyniesie później dramatyczny finał i spadek, ale wydarzenie to nastąpi już w czerwcu 1996 roku i otwiera kolejny etap historii klubu.

Bilans sportowy okresu 1988-1995

Sezon	Poziom	Miejsce	Najważniejsze wydarzenie
1987/1988	I liga	10.	początek regresu po wicemistrzostwie
1988/1989	I liga	13.	przegrane baraże z Motorem, spadek
1989/1990	II liga	15.	walka o pozostanie na drugim poziomie
1990/1991	II liga	11.	21 goli Roberta Dymkowskiego
1991/1992	II liga	1.	awans do I ligi
1992/1993	I liga	7.	bardzo dobry sezon beniaminka
1993/1994	I liga	5.	najlepszy wynik okresu
1994/1995	I liga	8.	stabilizacja i awans do Intertoto
1995/1996	I liga	sezon rozpoczęty	dalsza część należy już do 1996 roku

Najważniejsze daty okresu

1988: odejście Pogoni od krajowej czołówki, ćwierćfinał Pucharu Polski i występy w Intertoto.

1 lipca 1989: porażka 0:2 z Motorem Lublin i spadek z I ligi.

1990: początek pierwszej części kariery Roberta Dymkowskiego w Pogoni.

1990/1991: Dymkowski z 21 golami zostaje królem strzelców II ligi.

20 czerwca 1992: zakończenie zwycięskiego sezonu II ligi i powrót Pogoni do najwyższej klasy rozgrywkowej.

8 sierpnia 1992: Dariusz Adamczuk i Dariusz Szubert zdobywają z Polską srebrny medal olimpijski w Barcelonie.

1992/1993: Pogoń jako beniaminek zajmuje 7. miejsce.

1993: powrót Pogoni do Pucharu Intertoto.

1993/1994: 5. miejsce w I lidze, najlepszy ligowy rezultat badanego okresu.

1994/1995: 8. miejsce, Radosław Majdan rozgrywa komplet spotkań.

24 czerwca 1995: pierwszy mecz Pogoni w nowym Pucharze Intertoto UEFA, porażka 1:2 z AS Cannes.

1 lipca 1995: Janusz Pekowski obejmuje Pogoń.

Znaczenie lat 1988-1995

Ten siedmioletni okres można podzielić na trzy wyraźne etapy.

Pierwszy, obejmujący lata 1988-1990, był czasem rozpadu drużyny należącej jeszcze niedawno do polskiej czołówki. Pogoń z wicemistrza Polski przeobraziła się w zespół, który najpierw spadł z I ligi, a następnie znalazł się w dolnej części tabeli II ligi.

Drugi etap, lata 1990-1992, był okresem odbudowy. Właśnie wtedy pojawili się zawodnicy, którzy mieli stanowić o obliczu klubu w kolejnych latach. Symbolem tej przemiany stał się Robert Dymkowski, a jej sportowym zwieńczeniem był awans do I ligi w czerwcu 1992 roku.

Trzeci etap, lata 1992-1995, oznaczał ponowne zakotwiczenie Pogoni w najwyższej klasie rozgrywkowej. Siódme miejsce beniaminka, następnie piąta lokata w sezonie 1993/1994 oraz udział w Pucharze Intertoto potwierdzały odbudowę sportowej pozycji klubu. Jednocześnie właśnie wtedy ukształtowała się grupa piłkarzy mocno związanych później z historią Pogoni: Dymkowski, Majdan, Moskalewicz, Stolarczyk, Kuras, Szubert czy Miązek.

Nie była to już Pogoń Leśniaka, Ostrowskiego i drużyny wicemistrzowskiej z 1987 roku. Powstawała nowa Pogoń lat 90., oparta na młodszej generacji zawodników i próbująca odnaleźć swoje miejsce w całkowicie nowych realiach polskiego futbolu.

Ostatnia aktualizacja: 13/08/2026