Napoleon” na ławce Pogoni Szczecin

W historii Pogoni Szczecin są trenerzy, których nazwiska przypisane są do konkretnych przełomów. Jerzy Kopa kojarzy się z odbudową i powrotem do elity. Eugeniusz Ksol z pierwszym ligowym podium i europejskim debiutem. Leszek Jezierski natomiast zapisał się jako szkoleniowiec, który doprowadził Pogoń do jednego z największych sukcesów w dziejach klubu — wicemistrzostwa Polski w sezonie 1986/1987.

To właśnie za jego kadencji Portowcy zagrali jeden z najbardziej efektownych sezonów w swojej historii. Pogoń była ofensywna, odważna, skuteczna i pełna wiary w siebie. Zdobyła 64 bramki, miała króla strzelców ligi Marka Leśniaka i zakończyła sezon na 2. miejscu w kraju. Jezierski nie był więc tylko kolejnym trenerem w klubowej kronice. Był człowiekiem, który potrafił wydobyć z drużyny energię potrzebną do walki o najwyższe cele.

Metryczka

Imię i nazwisko: Leszek Jezierski
Przydomek: Napoleon
Data urodzenia: 12 maja 1929 roku
Miejsce urodzenia: Lublin
Data śmierci: 12 stycznia 2008 roku
Miejsce śmierci: Łódź
Pozycja w czasie kariery piłkarskiej: napastnik
Najważniejsze kluby jako piłkarz: Lublinianka Lublin, CWKS Warszawa, ŁKS Łódź
Reprezentacja Polski: 6 występów w latach 1954–1958
Najważniejsze kluby jako trener: ŁKS Łódź, Widzew Łódź, Ruch Chorzów, Lech Poznań, Pogoń Szczecin
Okres pracy w Pogoni w latach 80.: 1985–1987
Największy sukces z Pogonią: wicemistrzostwo Polski 1986/1987
Inne okresy pracy w Pogoni: 1992 oraz 1999

Od piłkarza do trenera

Leszek Jezierski urodził się w Lublinie i zaczynał jako piłkarz ofensywny. Występował między innymi w Lubliniance Lublin, CWKS Warszawa oraz ŁKS-ie Łódź. Jako zawodnik ŁKS-u był związany z klubem, który w latach pięćdziesiątych należał do ważnych ośrodków polskiej piłki. Z reprezentacją Polski związał się w latach 1954–1958, rozgrywając sześć spotkań w drużynie narodowej.

Po zakończeniu kariery piłkarskiej przeszedł na ławkę trenerską. I właśnie jako trener stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych osobowości polskiej piłki. Pracował w wielu klubach, ale szczególnie mocno zapisał się w historii łódzkiego futbolu. Prowadził ŁKS, a także Widzew Łódź, z którym w 1975 roku wywalczył awans do najwyższej klasy rozgrywkowej. Później prowadził między innymi Ruch Chorzów, Lecha Poznań i Pogoń Szczecin.

Jego trenerska biografia pokazuje szkoleniowca doświadczonego, obytego z presją i potrafiącego pracować w różnych warunkach. Nie był trenerem jednego klubu ani jednej epoki. Był człowiekiem polskiej ligi — znał jej realia, piłkarzy, środowisko i mechanizmy.

„Napoleon” — trener z osobowością

Przydomek „Napoleon” nie wziął się znikąd. Leszek Jezierski był trenerem o silnej osobowości. Potrafił dominować szatnię, narzucać zawodnikom swoje wymagania i budować w drużynie przekonanie, że można walczyć o więcej. Był szkoleniowcem, który nie znosił nijakości. Chciał drużyn odważnych, ambitnych i świadomych swojej wartości.

W Pogoni ten rys był szczególnie ważny. Po sezonie 1984/1985, w którym Portowcy spadli z medalowego poziomu na 11. miejsce w lidze, klub potrzebował nowego impulsu. Potrzebował trenera, który przywróci drużynie wiarę, uporządkuje zespół i pozwoli mu znów grać o wysoką stawkę. Jezierski idealnie pasował do takiego zadania.

Nie przejął drużyny w momencie kompletnej ruiny. Pogoń miała już za sobą finały Pucharu Polski, pierwsze podium i europejski debiut. Miała potencjał. Ale ten potencjał trzeba było ponownie uruchomić. Jezierski potrafił to zrobić.

Przyjście do Pogoni

Leszek Jezierski objął Pogoń w 1985 roku, po okresie Eugeniusza Ksola i krótkim etapie Macieja Hejna. Był to moment przejściowy. Z jednej strony klub miał niedawno historyczne 3. miejsce i występ w Pucharze UEFA. Z drugiej — sezon 1984/1985 był rozczarowaniem. Pogoń zajęła 11. miejsce, a zespół potrzebował nowej organizacji.

Jezierski wszedł więc do drużyny, która miała talent, ale potrzebowała kierunku. W jego rękach znaleźli się piłkarze ważni dla kolejnego sukcesu: Marek Leśniak, Mariusz Kuras, Marek Ostrowski, Krzysztof Urbanowicz, Kazimierz Sokołowski, Jerzy Hawrylewicz, Marek Szczech, Adam Benesz, Andrzej Miązek, Jacek Krzystolik i inni.

Pierwszy sezon pod jego wodzą, 1985/1986, nie przyniósł jeszcze wielkiego wyniku. Pogoń zajęła 10. miejsce. Ale z perspektywy czasu był to sezon przygotowawczy. Jezierski poznawał drużynę, ustawiał hierarchię, szukał optymalnego sposobu gry i budował fundament pod to, co miało przyjść rok później.

Sezon 1985/1986 — praca pod przyszły sukces

Sezon 1985/1986 nie wygląda efektownie w tabeli. Dziesiąte miejsce nie było wynikiem, który mógł zachwycać kibiców. Ale nie każdy ważny sezon musi kończyć się medalem. Czasem najważniejsze są rozgrywki, w których drużyna dopiero dojrzewa.

Dla Jezierskiego był to czas porządkowania Pogoni. Drużyna strzelała sporo bramek, ale miała także problemy z defensywą. Bilans bramkowy 44–44 dobrze pokazuje zespół z potencjałem ofensywnym, ale jeszcze bez pełnej równowagi. To była Pogoń, która potrafiła atakować, ale nie zawsze potrafiła kontrolować mecz.

Jezierski musiał z tej drużyny wydobyć większą stabilność. Musiał sprawić, by ofensywna energia nie była chaosem, ale bronią. W kolejnym sezonie ta praca przyniosła efekt.

Sezon 1986/1987 — największy sukces

Sezon 1986/1987 był kulminacją pracy Leszka Jezierskiego w Pogoni. Portowcy zdobyli wicemistrzostwo Polski, kończąc rozgrywki na 2. miejscu za Górnikiem Zabrze. Był to jeden z największych ligowych sukcesów w historii klubu.

Pogoń rozegrała 30 meczów, zdobyła 44 punkty i zakończyła sezon z bilansem bramkowym 64–39. Była najskuteczniejszą drużyną ligi. To bardzo ważne, bo pokazuje charakter zespołu Jezierskiego. Pogoń nie była drużyną wyrachowaną wyłącznie defensywnie. Grała ofensywnie, strzelała dużo i potrafiła narzucać rywalom własne tempo.

Największą gwiazdą sezonu był Marek Leśniak, który zdobył 24 bramki i został królem strzelców ligi. Ale Leśniak potrzebował drużyny, a tę drużynę stworzył właśnie Jezierski. To trener poukładał zespół w taki sposób, by jego najlepszy napastnik mógł wykorzystać pełnię możliwości.

Wicemistrzostwo Polski nie było tylko sukcesem tabeli. Było sukcesem stylu. Pogoń grała futbol, który zostawał w pamięci. Wysokie zwycięstwa, dużo bramek, energia i odwaga — to były znaki rozpoznawcze tamtej drużyny.

Najważniejsze mecze Pogoni Jezierskiego

W sezonie wicemistrzowskim Pogoń miała kilka spotkań, które doskonale pokazują charakter drużyny.

Najbardziej spektakularne było zwycięstwo 7:2 z GKS Katowice. To był mecz-symbol. Katowiczanie należeli do czołówki, a Pogoń potrafiła ich rozbić w sposób bezdyskusyjny. Takie zwycięstwa budują legendę sezonu.

Ważne były także mecze z Legią Warszawa, Widzewem Łódź, Lechią Gdańsk, Motorem Lublin czy Górnikiem Zabrze. Pogoń potrafiła grać odważnie z markami polskiej piłki i nie miała kompleksów. Właśnie to było wielką zasługą Jezierskiego: dał drużynie mentalność zespołu, który nie czeka na rywala, ale sam chce przejąć inicjatywę.

Styl pracy

Leszek Jezierski był trenerem wymagającym. Jego drużyny miały być zdyscyplinowane, ale nie bojaźliwe. W Pogoni szczególnie dobrze widać było połączenie organizacji z ofensywnym rozmachem. Nie była to drużyna zamknięta, ostrożna i grająca wyłącznie na wynik 1:0. Była to drużyna, która chciała strzelać.

W jego pracy ważna była też psychologia. Po słabszym sezonie 1984/1985 Pogoń potrzebowała odzyskać wiarę. Jezierski potrafił nadać zespołowi poczucie celu. Piłkarze uwierzyli, że mogą wrócić do czołówki, a potem rzeczywiście to zrobili.

To jedna z najważniejszych cech dobrego trenera: umieć przekonać drużynę, że stać ją na więcej, niż sama zaczęła o sobie myśleć. Jezierski w Pogoni właśnie to zrobił.

Jezierski a Marek Leśniak

Relacja trenera z najlepszym napastnikiem drużyny była jednym z kluczy do sukcesu. Marek Leśniak miał w sezonie 1986/1987 znakomitą formę. Zdobył 24 gole, został królem strzelców i stał się twarzą wicemistrzowskiej Pogoni.

Ale król strzelców nie funkcjonuje w próżni. Potrzebuje systemu gry, podań, przestrzeni i zaufania. Jezierski stworzył Leśniakowi warunki, w których mógł błyszczeć. Drużyna grała ofensywnie, a napastnik miał możliwość regularnego dochodzenia do sytuacji.

To pokazuje, że wielki sezon Leśniaka był jednocześnie wielkim sezonem całej drużyny i jej trenera. Jezierski potrafił wykorzystać największy atut zespołu.

Trener Roku 1987

Rok 1987 był dla Leszka Jezierskiego szczególny także indywidualnie. Został wyróżniony tytułem Trenera Roku w Polsce. To potwierdza, że jego praca w Pogoni została zauważona nie tylko w Szczecinie, ale w całym kraju.

Nie było w tym przypadku. Wicemistrzostwo Polski z Pogonią było wynikiem bardzo mocnym, zwłaszcza że klub wyprzedził wiele drużyn o dużej tradycji i potencjale. Jezierski doprowadził zespół do miejsca, które w historii Portowców ma rangę wyjątkową.

Odejście po sukcesie

Po sezonie 1986/1987 Leszek Jezierski zakończył swój najważniejszy okres pracy w Pogoni. Drużynę przejął Jan Jucha. Był to moment trudny, bo po takim sukcesie oczekiwania były ogromne. W kolejnym sezonie Pogoń nie utrzymała już medalowego poziomu, choć zagrała jeszcze w Pucharze UEFA z Hellasem Verona.

Odejście Jezierskiego po wicemistrzostwie sprawia, że jego szczeciński rozdział ma bardzo wyrazistą dramaturgię. Najpierw sezon przygotowawczy, potem wielki wybuch i srebrny medal, a następnie koniec etapu. To zamknięta, mocna historia.

Późniejsze powroty do Pogoni

Leszek Jezierski wracał jeszcze do Pogoni w późniejszych latach. Źródła trenerskie wskazują jego kolejne okresy pracy w Szczecinie w 1992 roku oraz w 1999 roku. Nie były one już jednak tak przełomowe jak czas 1985–1987.

Dla książki najważniejszy pozostaje pierwszy okres. To on łączy Jezierskiego z największym sukcesem ligowym Pogoni lat osiemdziesiątych. Późniejsze powroty warto odnotować, ale nie powinny przesłaniać głównej osi: Jezierski jako trener wicemistrzowskiej Pogoni.

Miejsce w historii Pogoni

Leszek Jezierski ma w historii Pogoni miejsce bardzo wysokie. Nie był trenerem najdłużej pracującym w klubie. Nie był postacią związaną ze Szczecinem od młodości. Ale osiągnął wynik, który na zawsze wpisał go do klubowej pamięci.

Wicemistrzostwo Polski w sezonie 1986/1987 to sukces, którego nie można opisać bez jego nazwiska. To on prowadził drużynę, to on odpowiadał za jej styl, to on wykorzystał potencjał Leśniaka, Kurasa, Ostrowskiego, Urbanowicza i pozostałych zawodników. To on nadał Pogoni energię, która wyniosła ją na 2. miejsce w kraju.

W klubowej hierarchii trenerów powinien być wymieniany jako jeden z najważniejszych szkoleniowców w dziejach Portowców.

Dziedzictwo

Dziedzictwo Leszka Jezierskiego w Pogoni jest jasne: wicemistrzostwo Polski, ofensywny futbol i sezon, który przeszedł do legendy.

Jego Pogoń była drużyną, która strzelała dużo, grała z odwagą i dawała kibicom poczucie dumy. Nie zdobyła mistrzostwa, ale była jedną z najpiękniejszych drużyn w historii klubu. Miała króla strzelców, miała charakter i miała trenera, który potrafił przekonać ją do wielkich rzeczy.

Leszek Jezierski zmarł 12 stycznia 2008 roku w Łodzi. Odszedł jako jedna z charakterystycznych postaci polskiej piłki — były reprezentant kraju, trener mistrzowskiego Ruchu Chorzów, człowiek Widzewa, ŁKS-u i Pogoni, a przede wszystkim szkoleniowiec, który w Szczecinie zostawił po sobie srebrny sezon.

Dla Pogoni Szczecin pozostaje trenerem jednego z największych sukcesów w historii. Trenerem, który sprawił, że w 1987 roku Szczecin miał drugą drużynę w Polsce.

Najważniejsze fakty kontrolne

Obszar	Dane
Urodzony	12 maja 1929, Lublin
Zmarł	12 stycznia 2008, Łódź
Przydomek	„Napoleon”
Pozycja jako piłkarz	napastnik
Reprezentacja Polski	6 meczów
Najważniejsze kluby trenerskie	Widzew Łódź, ŁKS Łódź, Ruch Chorzów, Lech Poznań, Pogoń Szczecin
Okres w Pogoni lat 80.	1985–1987
Największy sukces z Pogonią	wicemistrzostwo Polski 1986/1987
Sezon 1986/1987	2. miejsce, 30 meczów, 44 punkty, bramki 64–39
Największa gwiazda tej drużyny	Marek Leśniak — 24 gole, król strzelców ligi
Wyróżnienie	Trener Roku w Polsce 1987

Leszek Jezierski prowadził Pogoń w latach 1985–1987, a lista trenerów Pogoni wskazuje też jego późniejsze powroty w 1992 i 1999 roku. Jego biografia obejmuje karierę piłkarską m.in. w Lubliniance, CWKS Warszawa i ŁKS-ie, 6 występów w reprezentacji Polski oraz pracę trenerską w Widzewie, ŁKS-ie, Ruchu Chorzów, Lechu Poznań i Pogoni. Sezon 1986/1987 zakończył się dla Pogoni wicemistrzostwem Polski, a Marek Leśniak został królem strzelców ligi z 24 bramkami.

Ostatnia aktualizacja: 05/07/2026