Stadion był pełen. Rozdano wszystkie bilety, dzieci ściskały chorągiewki jak skarby, starzy wstali z miejsc, zanim sędzia gwizdnął.

— Dzisiaj nie tylko wygrywamy mecz — powiedziała Marta na odprawie. — Dzisiaj wygrywamy z własnym strachem. Telefony w szafkach. Serce na sektorze. Reszta — zobaczymy.

Bolo poprawiał szalik. Młody dmuchał w dłonie. Szymon sprawdzał kable. Zefir milczał.

Gwizdek. Pierwsze minuty jak poezja: pressing, szybkie skrzydła, publiczność niesie. W piętnastej — bramka dla Pogoni. Stadion wybucha, jakby rozrywał się granat wypełniony konfetti.

W trzydziestej — zatrzymany kontratak. Gwizdy na sędziego. Marta unosi ręce: ,,Śpiewamy, nie gwiżdżemy.” Bolo podchodzi do barierki, opiera się o nią i… osuwa. Na sekundę, dwie. Młody jest przy nim pierwszy. — Bolo!

— Serce — syczy staruszek. — Głupie serce. — Uśmiecha się. — Ale jeszcze bije.

Służby medyczne zabierają go na badania. Marta stoi jak wryta. — Młody, prowadź — rzuca. — Teraz ty.

Młody wchodzi w miejsce, które od miesięcy było Marty. Głos mu drży. — Pogoń! — wykrzykuje, a trybuna odpowiada. — Pogoń! — głośniej. — POGOŃ!

I nagle prowadzi, jakby robił to całe życie. Rytm w jego rękach, pieśń w gardle. Szymon podkłada dźwięk, flaga rzeka płynie.

W osiemdziesiątej druga bramka. Ktoś płacze. Ktoś się śmieje. Marta myśli o Bolo i o tym, że ,,czas próby” nie zawsze jest tam, gdzie boisko. Czasem jest w ambulansie.

Po meczu dzwoni: — Bolo?

— Głupie serce, ale bije — chichocze w słuchawce. — Zwycięskie.

— Wrócisz? — pyta.

— Na finał — obiecuje. — Obiecałem, to wrócę. A słowo coś znaczy, pamiętasz?

Marta odkłada telefon. Patrzy na trybunę, która powoli się wyludnia. Zostaje tylko echo. I obietnica.

Odcinek 1 | Odcinek 2 | Odcinek 3 | Odcinek 4 | Odcinek 5 | Odcinek 6 | Odcinek 7 | Odcinek 8