pracowity pomocnik srebrnej Pogoni

Metryczka

Imię i nazwisko: Jerzy Hawrylewicz
Data i miejsce urodzenia: 22 grudnia 1958, Choszczno
Data i miejsce śmierci: 13 lutego 2009, Oldenburg
Pozycja: pomocnik
Kluby przed Pogonią: Grunwald Choszczno, Arkonia Szczecin, Stal Stocznia Szczecin
Okres gry w Pogoni Szczecin: 1984 – jesień 1987 / sezon 1987/1988
Bilans ligowy w Pogoni: 87 meczów, 12 bramek
Najważniejsze osiągnięcie z Pogonią: wicemistrzostwo Polski 1986/1987

Jerzy Hawrylewicz należy do tych zawodników, których znaczenie w historii Pogoni Szczecin najlepiej widać dopiero wtedy, gdy spojrzy się nie tylko na bramki, ale również na liczbę minut, regularność gry i miejsce w strukturze drużyny. Nie był postacią tak medialną jak Marek Leśniak, Marek Ostrowski czy Krzysztof Urbanowicz, ale w połowie lat 80. stał się jednym z ważnych ludzi zespołu, który najpierw grał w europejskich pucharach, a później sięgnął po pierwsze w historii klubu wicemistrzostwo Polski.

Do Pogoni trafił po latach gry w szczecińskich klubach — Arkonii i Stali Stocznia. Był więc piłkarzem mocno związanym z regionem i piłkarskim środowiskiem Szczecina. W granatowo-bordowych barwach pojawił się w sezonie 1984/1985, czyli już po pierwszym historycznym podium Pogoni i w momencie, gdy klub przygotowywał się do debiutu w Pucharze UEFA. To był czas wymagający: Pogoń musiała łączyć ligową codzienność z nowym doświadczeniem europejskim, a skład potrzebował zawodników zdolnych do ciężkiej pracy w środku pola.

W pierwszym sezonie ligowym Hawrylewicz rozegrał 24 mecze, z czego 14 od początku, notując 1532 minuty. Nie zdobył wtedy bramki, ale sama liczba występów pokazuje, że od razu został wprowadzony do rotacji pierwszego zespołu. W kolejnym sezonie jego rola była już bardziej konkretna: w rozgrywkach 1985/1986 wystąpił 19 razy, 17 razy wychodząc w podstawowym składzie, i zdobył 4 bramki. Był to sezon budowy pod późniejszy sukces, prowadzony przez Leszka Jezierskiego — trenera, który miał doprowadzić Pogoń do srebra.

Najpełniej znaczenie Hawrylewicza objawiło się jednak w sezonie 1986/1987. Pogoń została wicemistrzem Polski, zdobyła 44 punkty, strzeliła 64 bramki i była najskuteczniejszą drużyną ligi. W tej ofensywnej, efektownej drużynie Hawrylewicz zagrał we wszystkich 30 meczach ligowych. Aż 29 razy wychodził w podstawowym składzie, spędził na boisku 2440 minut i zdobył 5 bramek. W zestawieniu minutowym był piątym najczęściej grającym zawodnikiem Pogoni w tamtym sezonie — za Markiem Szczechem, Markiem Leśniakiem, Adamem Beneszem i Krzysztofem Urbanowiczem. To bardzo mocny dowód na jego znaczenie dla zespołu.

Nie był klasycznym pierwszoplanowym snajperem, choć potrafił zdobywać ważne bramki. Jego wartość polegała raczej na połączeniu pracowitości, ruchliwości, doświadczenia i umiejętności odnalezienia się w ofensywnym stylu gry Pogoni. W drużynie, w której najwięcej światła padało na Leśniaka, Ostrowskiego, Kurasa czy ofensywnie usposobionych obrońców, Hawrylewicz był jednym z tych zawodników, którzy utrzymywali rytm gry. Współtworzył zespół intensywny, bramkostrzelny, odważny i trudny do zatrzymania.

Po wicemistrzowskim sezonie pozostał jeszcze w Pogoni na początku rozgrywek 1987/1988. Jesienią zagrał 14 meczów ligowych, wszystkie od pierwszej minuty, zdobywając 3 bramki. Był też częścią drużyny, która po srebrze wystąpiła w Pucharze UEFA przeciwko Hellasowi Verona. W rewanżowym meczu we Włoszech, przegranym przez Pogoń 1:3, to właśnie Hawrylewicz zdobył honorową bramkę dla szczecinian. Ten gol stał się symbolicznym domknięciem jego pobytu w Pogoni — wpisanym już nie tylko w historię krajowego sukcesu, lecz także w europejski rozdział klubu.

Później wyjechał do Niemiec i grał w VfB Oldenburg. Jego dalsza historia miała dramatyczny wymiar. W 1992 roku, podczas meczu drugiego zespołu Oldenburga, doznał zawału serca. Po reanimacji przeżył, ale wskutek niedotlenienia doznał ciężkiego uszkodzenia mózgu i przez wiele lat pozostawał w stanie wegetatywnym. Zmarł w 2009 roku w Oldenburgu. W historii Pogoni pozostaje jednak przede wszystkim jako zawodnik srebrnej drużyny Leszka Jezierskiego — piłkarz solidny, potrzebny i realnie obecny w największym sukcesie klubu lat 80.

Tabela sezonowa — Jerzy Hawrylewicz w Pogoni Szczecin

Sezon	Rozgrywki	Mecze	Pierwszy skład / ławka	Minuty	Bramki	Uwagi
1984/1985	I liga	24	14 / 10	1532	0	Debiutancki sezon w Pogoni, sezon europejskiego debiutu z 1. FC Köln
1985/1986	I liga	19	17 / 2	1496	4	Sezon budowy drużyny Leszka Jezierskiego
1986/1987	I liga	30	29 / 1	2440	5	Wicemistrzostwo Polski; jeden z najczęściej grających zawodników zespołu
1987/1988	I liga	14	14 / 0	1210	3	Jesień po wicemistrzostwie; udział w sezonie Pucharu UEFA z Hellasem Verona
Razem	I liga	87	74 / 13	6678	12	Bilans ligowy w Pogoni

Znaczenie w sezonie 1986/1987

Wicemistrzowski sezon 1986/1987 był najlepszym okresem Jerzego Hawrylewicza w Pogoni. Zagrał we wszystkich 30 meczach ligowych, 29 razy w podstawowym składzie, zdobył 5 bramek i należał do najbardziej eksploatowanych zawodników drużyny. W zespole, który strzelił aż 64 gole, jego rola polegała na wspieraniu ofensywy, podtrzymywaniu tempa gry i dawaniu trenerowi Leszkowi Jezierskiemu pewności w środku pola.

Nie był twarzą tamtego sukcesu w takim stopniu jak Marek Leśniak, król strzelców ligi, ale bez takich zawodników jak Hawrylewicz trudno wyobrazić sobie stabilność srebrnej Pogoni. To piłkarz, którego trzeba pokazywać jako ważne ogniwo drużyny — nie ozdobę historii, lecz jej realnego współtwórcę.

Ostatnia aktualizacja: 05/07/2026