Jarosław Biernat to bardzo ciekawa postać, bo w Pogoni nie miał tak długiego rozdziału jak Marek Leśniak czy Adam Kensy, ale jego wpływ na początek lat 80. był wyraźny. W sezonie 1981/1982 rozegrał 29 meczów, w tym 25 w podstawowym składzie, zdobył 6 bramek i otrzymał 1 żółtą kartkę. W sezonie 1982/1983 z dorobkiem 10 bramek, a Pogoń zakończyła rozgrywki na 4. miejscu; zewnętrzne zestawienie strzelców Ekstraklasy również podaje Biernata wśród zawodników z 10 golami. W sezonie 1985/1986, po powrocie do Pogoni, zanotował 14 występów i 2 bramki. Po okresie gry w Polsce występował m.in. w Eintrachcie Frankfurt, Union Solingen i SpVgg Bayreuth; niemieckie źródła podają, że w Bundeslidze rozegrał łącznie 12 meczów i strzelił 1 gola

W historii Pogoni Szczecin lat osiemdziesiątych Jarosław Biernat zajmuje miejsce szczególne. Nie był piłkarzem, który spędził w klubie całą dekadę. Nie był też postacią, którą najczęściej wymienia się jednym tchem obok Marka Leśniaka, Adama Kensego czy późniejszych bohaterów wicemistrzowskiej drużyny. A jednak bez niego opowieść o pierwszej fazie wielkiej Pogoni byłaby niepełna.

Biernat był jednym z tych zawodników, którzy pomogli Portowcom przejść od drużyny odbudowującej swoją pozycję do zespołu realnie walczącego z krajową czołówką. Był piłkarzem środka pola, ale z wyraźnym ciągiem na bramkę. Nie ograniczał się do pracy organizacyjnej. Potrafił kończyć akcje, strzelać ważne gole i dawać zespołowi konkretną jakość ofensywną.

Najważniejszy dla jego szczecińskiej historii był początek lat osiemdziesiątych. To wtedy Pogoń wróciła do I ligi, zagrała w finale Pucharu Polski, zajęła wysokie miejsce w elicie i zaczęła nabierać rozpędu przed pierwszym ligowym podium. Biernat był częścią tej drogi.

Metryczka zawodnika

Imię i nazwisko: Jarosław Biernat
Data urodzenia: 6 września 1960 roku
Miejsce urodzenia: Szczecin
Data śmierci: 20 kwietnia 2019 roku
Pozycja: pomocnik
Najważniejsze okresy w Pogoni: początek lat 80. oraz powrót w sezonie 1985/1986
Najważniejszy sezon w Pogoni: 1982/1983
Rola w drużynie: ofensywnie usposobiony pomocnik, zawodnik środka pola z bardzo dobrą skutecznością
Najważniejsze osiągnięcia z Pogonią: awans do I ligi w sezonie 1980/1981, udział w drużynie grającej w finale Pucharu Polski i walczącej o czołowe miejsca w lidze
Najważniejszy dorobek sezonowy w Pogoni: 10 bramek w sezonie 1982/1983

Szczecinianin w Pogoni

Jarosław Biernat urodził się w Szczecinie, dlatego jego historia ma dla kibiców Pogoni dodatkowy wymiar. Nie był wyłącznie zawodnikiem, który trafił do klubu z zewnątrz. Był piłkarzem związanym z miastem, z którego wyrastała Pogoń i którego sportowe ambicje miała reprezentować.

W latach osiemdziesiątych miało to duże znaczenie. Pogoń budowała wtedy drużynę, która coraz mocniej angażowała emocje Szczecina. Stadion przy Twardowskiego przyciągał tysiące ludzi, a kibice zaczynali czuć, że ich klub może stać się czymś więcej niż solidnym ligowcem. W takiej drużynie piłkarz ze Szczecina miał szczególne miejsce.

Biernat nie był klasycznym defensywnym pomocnikiem. Jego statystyki pokazują zawodnika, który potrafił podłączać się do akcji ofensywnych i zdobywać bramki. Właśnie ta cecha sprawiała, że był dla Pogoni bardzo cenny. Drużyna potrzebowała nie tylko napastników, ale także pomocników, którzy potrafili wejść z drugiej linii, zaskoczyć rywala i dać zespołowi dodatkowe gole.

Sezon 1980/1981 — początek drogi do elity

Pierwszym ważnym punktem w szczecińskiej historii Biernata był sezon 1980/1981. Pogoń występowała wtedy w II lidze i walczyła o powrót do najwyższej klasy rozgrywkowej. Był to sezon odbudowy po trudnym końcu lat siedemdziesiątych. Drużynę prowadził Jerzy Kopa, a celem było odzyskanie miejsca w elicie.

Pogoń wygrała swoją grupę II ligi i awansowała do I ligi. Był to moment niezwykle ważny, bo bez tego awansu nie byłoby późniejszych finałów Pucharu Polski, wysokich miejsc w lidze ani całej opowieści o złotym pokoleniu lat osiemdziesiątych.

Biernat był częścią tej drużyny. Już wtedy pokazywał, że potrafi być zawodnikiem skutecznym. Dla młodego piłkarza był to ważny etap wejścia w poważniejszą piłkę i początek okresu, w którym Pogoń zaczęła rosnąć z sezonu na sezon.

Sezon 1981/1982 — ważna rola po powrocie do I ligi

Po awansie Pogoń wróciła do najwyższej klasy rozgrywkowej i od razu pokazała, że nie chce być tylko drużyną walczącą o utrzymanie. Sezon 1981/1982 był jednym z najważniejszych momentów w procesie budowania silnej Pogoni. Portowcy zajęli 6. miejsce w lidze i ponownie dotarli do finału Pucharu Polski.

Dla Jarosława Biernata był to sezon bardzo solidny. Występował regularnie, grał często od pierwszej minuty i zdobył 6 bramek. Jak na pomocnika był to dorobek wartościowy. Pokazywał, że Biernat nie tylko uczestniczył w grze, ale potrafił wpływać na wynik.

Jego obecność w składzie dawała Pogoni dodatkowy atut. W drużynie Jerzego Kopy odpowiedzialność za bramki nie spoczywała wyłącznie na jednym zawodniku. Zespół miał kilku piłkarzy zdolnych do zdobywania goli. Biernat był jednym z nich. Potrafił odnaleźć się bliżej pola karnego, wykorzystać sytuację i w odpowiednim momencie zakończyć akcję.

Sezon 1981/1982 pokazał, że Pogoń po powrocie do elity nie była przypadkowa. Miała charakter, organizację i zawodników zdolnych do rywalizacji z silniejszymi markami. Biernat był częścią tej drużyny — nie jako nazwisko z marginesu, lecz jako piłkarz realnie obecny w ligowej codzienności.

Sezon 1982/1983 — najlepszy czas Biernata w Pogoni

Najważniejszym sezonem Jarosława Biernata w Pogoni był sezon 1982/1983. Drużynę prowadził już Eugeniusz Ksol, a Portowcy zajęli 4. miejsce w I lidze. To był sezon, w którym Pogoń zapukała do krajowej czołówki. Nie było jeszcze podium, ale drużyna znalazła się tuż za najlepszą trójką.

Biernat zdobył w tych rozgrywkach 10 bramek. To bardzo mocny wynik, szczególnie dla pomocnika. W klasyfikacji strzelców Pogoni ustąpił jedynie Zbigniewowi Stelmasiakowi, który zdobył 13 goli. Taki duet ofensywny pokazuje, że Pogoń nie była zespołem uzależnionym od jednego strzelca. Miała różne źródła zagrożenia.

Dziesięć bramek Biernata było jednym z ważnych powodów, dla których Pogoń mogła walczyć tak wysoko. Pomocnik z dwucyfrowym dorobkiem bramkowym to ogromna wartość. Oznacza, że drużyna potrafiła zdobywać gole nie tylko przez klasycznych napastników, ale również dzięki wejściom z głębi pola, dobremu ustawieniu i aktywności zawodników drugiej linii.

Ten sezon bardzo dobrze pokazuje charakter Biernata. Był piłkarzem, który łączył pracę w środku pola ze skutecznością. Nie ograniczał się do odbioru ani prostego rozegrania. Wchodził w ofensywę, szukał finalizacji i potrafił wykorzystać sytuacje. To czyniło go zawodnikiem bardzo nowoczesnym jak na realia tamtej ligi.

Pogoń blisko podium

Sezon 1982/1983 był dla Pogoni bardzo ważny także dlatego, że stanowił pomost między dwoma etapami. Z jednej strony drużyna miała za sobą finały Pucharu Polski z 1981 i 1982 roku. Z drugiej — była już bardzo blisko pierwszego ligowego podium, które przyszło w sezonie 1983/1984.

Biernat był jednym z piłkarzy tego przejściowego momentu. Pomagał drużynie budować przekonanie, że może walczyć nie tylko o miejsce w środku tabeli, ale o pozycję wśród najlepszych. Jego bramki miały znaczenie nie tylko statystyczne. One budowały punkty, pewność siebie i wiarę w to, że Pogoń może iść dalej.

Warto podkreślić, że choć Biernat nie był już zawodnikiem Pogoni w medalowym sezonie 1983/1984, jego rola w sezonie poprzedzającym podium była bardzo ważna. To jeden z tych piłkarzy, którzy pomagali przygotować grunt pod późniejszy sukces. Nie należy przypisywać mu udziału w pierwszym podium, ale trzeba docenić jego wkład w sezon bezpośrednio poprzedzający ten historyczny wynik.

Odejście do Legii Warszawa

Po bardzo dobrym sezonie 1982/1983 Biernat trafił do Legii Warszawa. Był to naturalny dowód, że jego forma została zauważona poza Szczecinem. Legia była jednym z największych klubów w Polsce, a przejście do niej oznaczało wejście do środowiska o bardzo wysokich wymaganiach.

W Legii Biernat spędził dwa sezony. Rozegrał tam 57 ligowych meczów i zdobył 12 bramek. To pokazuje, że nie był zawodnikiem przypadkowym. Potrafił odnaleźć się również poza Pogonią i utrzymać poziom w klubie o dużej presji.

Dla Pogoni jego odejście było stratą. Drużyna w sezonie 1983/1984 zdobyła co prawda historyczne 3. miejsce, ale Biernat nie był już częścią tego zespołu. W książce trzeba tę granicę zaznaczyć bardzo jasno: Biernat pomógł Pogoni wejść na drogę do czołówki, ale medalowe podium przyszło już po jego odejściu.

Powrót do Pogoni w sezonie 1985/1986

Jarosław Biernat wrócił jeszcze do Pogoni w sezonie 1985/1986. Był to inny moment niż jego pierwszy okres w klubie. Pogoń miała za sobą pierwsze podium, debiut w Pucharze UEFA i trudniejszy sezon 1984/1985. Drużyna była już prowadzona przez Leszka Jezierskiego i przygotowywała się do tego, co miało nadejść rok później — wicemistrzostwa Polski.

Powrót Biernata nie miał już takiego ciężaru jak jego wcześniejsza rola w sezonach 1981/1982 i 1982/1983. Zagrał 14 meczów i zdobył 2 bramki. Był więc piłkarzem obecnym w kadrze, ale nie liderem ofensywy. Wciąż jednak pozostawał zawodnikiem wartościowym, doświadczonym i dobrze znającym klub.

Ten drugi szczeciński okres można traktować jako domknięcie jego historii w Pogoni. Był krótszy i mniej efektowny, ale ważny, bo pokazuje, że Biernat wrócił do środowiska, w którym wcześniej zbudował swoją markę.

Wyjazd do Niemiec

Po okresie gry w Polsce Biernat wyjechał do Niemiec. Trafił do Eintrachtu Frankfurt, a później występował również w Union Solingen, ponownie w Eintrachcie, w SpVgg Bayreuth, Preußen Krefeld i SG Düren 99.

Najbardziej prestiżowym etapem była oczywiście gra w Eintrachcie Frankfurt. Biernat wystąpił w Bundeslidze i zdobył tam bramkę. To ważny element jego biografii, bo pokazuje, że zawodnik związany z Pogonią i Legią potrafił trafić na poziom jednej z najmocniejszych lig Europy.

Jego niemiecka kariera nie była wieloletnią historią gwiazdy Bundesligi, ale była potwierdzeniem jakości piłkarza. W tamtych czasach wyjazd do Niemiec i występy na poziomie Bundesligi lub 2. Bundesligi były dużym osiągnięciem. Biernat zapisał w tej piłce własny ślad.

Charakterystyka piłkarska

Jarosław Biernat był pomocnikiem z ofensywnym instynktem. Jego największym atutem była umiejętność łączenia gry w środku pola ze zdobywaniem bramek. Nie był wyłącznie zawodnikiem od rozbijania akcji rywala. Potrafił wejść bliżej bramki, znaleźć wolną przestrzeń i skutecznie zakończyć akcję.

Najlepszym potwierdzeniem tej charakterystyki jest sezon 1982/1983. Dziesięć goli pomocnika w lidze to wynik bardzo wartościowy. Pokazuje zawodnika, który miał dobre wyczucie tempa akcji i potrafił pojawić się tam, gdzie rywal się go nie spodziewał.

Biernat musiał być piłkarzem przydatnym dla trenerów, bo dawał drużynie coś więcej niż standardową pracę w drugiej linii. Mógł wspierać atak, mógł kończyć akcje, mógł odciążać napastników. W Pogoni, która w tamtym czasie chciała grać coraz odważniej, taki pomocnik był bardzo potrzebny.

W jego grze ważna była też skuteczność. Nie każdy pomocnik potrafi regularnie trafiać do siatki. Biernat potrafił. Dlatego w opisie Pogoni początku lat osiemdziesiątych powinien być przedstawiany jako jeden z ofensywnych motorów drużyny.

Znaczenie dla Pogoni

Znaczenie Jarosława Biernata dla Pogoni najlepiej opisać jednym zdaniem: był jednym z piłkarzy, którzy pomogli drużynie wejść na ścieżkę prowadzącą do krajowej czołówki.

Nie był zawodnikiem pierwszego podium z 1984 roku. Nie był też częścią wicemistrzostwa Polski z 1987 roku. Ale był bardzo ważny wcześniej — w momencie, gdy Pogoń po awansie z II ligi zaczęła nabierać ligowej pewności. Jego sezon 1982/1983 z 10 bramkami był jednym z fundamentów 4. miejsca.

W historii klubów często najbardziej pamięta się tych, którzy są obecni przy medalach. Ale droga do medalu zaczyna się wcześniej. Zanim Pogoń stanęła na podium, musiała przejść przez sezony budowania siły, rytmu i przekonania. Biernat był jednym z ludzi tego okresu.

Po zakończeniu kariery i śmierć

Po zakończeniu kariery zawodniczej Jarosław Biernat pozostał związany z piłką. W niemieckich źródłach pojawia się informacja, że działał w sztabie trenerskim Dürener SV 1906, między innymi jako koordynator taktyczny.

Zmarł 20 kwietnia 2019 roku. Miał 58 lat. Dla kibiców Pogoni była to smutna wiadomość, bo odszedł zawodnik, który był częścią jednego z najważniejszych okresów w historii klubu.

Dziedzictwo

Jarosław Biernat powinien być opisany jako zawodnik krótkiego, ale bardzo ważnego rozdziału. Jego nazwisko należy umieścić wśród piłkarzy, którzy współtworzyli pierwszą fazę wielkiej Pogoni lat osiemdziesiątych.

Najlepsze określenie jego roli brzmi: ofensywny pomocnik przełomu. Piłkarz, który był ważny po powrocie Pogoni do I ligi, który strzelał w sezonie finału Pucharu Polski, który w sezonie 1982/1983 zdobył 10 bramek i pomógł drużynie zająć 4. miejsce.

Nie był symbolem całej dekady, ale był jednym z tych zawodników, bez których ta dekada nie potoczyłaby się tak samo. Jego bramki, dynamika i ofensywna obecność w środku pola były częścią procesu, który doprowadził Pogoń do podium, Europy i późniejszego wicemistrzostwa.

Jarosław Biernat to szczecinianin, pomocnik z ciągiem na bramkę i jeden z ważnych piłkarzy Pogoni na progu jej wielkich lat osiemdziesiątych.

Jarosław Biernat w Pogoni Szczecin — tabela sezonowa

Sezon	Trener Pogoni	Rozgrywki	Miejsce Pogoni	Minuty	Występy	Podstawowy skład / ławka	Bramki	Kartki	Najważniejsze wydarzenia sezonu	Znaczenie dla Biernata
1980/1981	Jerzy Kopa	II liga, grupa zachodnia	1. miejsce, awans do I ligi	brak pełnego zapisu	5	5 / 0	5	0	Pogoń wygrała II ligę gr. zachodnią i wróciła do najwyższej klasy rozgrywkowej.	Bardzo skuteczny wejściowy sezon Biernata: 5 meczów i 5 bramek w rozgrywkach ligowych.
1981/1982	Jerzy Kopa	I liga	6. miejsce	2233	29	25 / 4	6	1 żółta	Pogoń po powrocie do elity zajęła wysokie 6. miejsce i dotarła do finału Pucharu Polski.	Pierwszy pełny, bardzo ważny sezon Biernata w I lidze. Był podstawowym zawodnikiem drużyny i jednym z jej skuteczniejszych piłkarzy.
1982/1983	Eugeniusz Ksol	I liga	4. miejsce	brak pełnego zapisu	8 według zapisu Kroniki	8 / 0	10	0	Pogoń zakończyła sezon tuż za podium, zajmując 4. miejsce w I lidze.	Najlepszy strzelecko sezon Biernata w Pogoni. Zdobył 10 bramek i był drugim strzelcem drużyny po Zbigniewie Stelmasiaku.
1983/1984	—	—	—	—	—	—	—	—	Biernat nie występował wtedy w Pogoni. Był zawodnikiem Legii Warszawa.	Nie przypisujemy mu udziału w pierwszym podium Pogoni z sezonu 1983/1984.
1984/1985	—	—	—	—	—	—	—	—	Biernat nadal był poza Pogonią.	Nie przypisujemy mu udziału w debiucie Pogoni w Pucharze UEFA przeciwko 1. FC Köln.
1985/1986	Leszek Jezierski	I liga	10. miejsce	1029	14	14 / 0	2	0	Pogoń zakończyła sezon w środku tabeli. Był to rok poprzedzający późniejsze wicemistrzostwo Polski.	Powrót Biernata do Pogoni. Był już zawodnikiem doświadczonym, ale jego rola była mniejsza niż w sezonach 1981/1982 i 1982/1983.
Razem w Pogoni — według zestawienia sezonowego	—	—	—	3262 potwierdzone minuty + sezony z niepełnym zapisem	56 według zapisów sezonowych Kroniki	—	23	1 żółta	Awans do I ligi, finał Pucharu Polski, 6. miejsce w I lidze, 4. miejsce w sezonie 1982/1983.	Jarosław Biernat był jednym z najważniejszych ofensywnych pomocników Pogoni na początku lat osiemdziesiątych.

Wnioski z tabeli

Jarosław Biernat miał w Pogoni dwa wyraźne okresy.

Pierwszy i najważniejszy przypadł na lata 1980–1983. W tym czasie Pogoń awansowała do I ligi, zajęła 6. miejsce po powrocie do elity, a następnie w sezonie 1982/1983 zakończyła rozgrywki na 4. miejscu. Biernat był w tym okresie bardzo skuteczny — zdobył łącznie 21 bramek ligowych.

Najlepszy indywidualnie był dla niego sezon 1982/1983. Zdobył wtedy 10 bramek i był drugim najskuteczniejszym piłkarzem Pogoni po Zbigniewie Stelmasiaku.

Drugi okres to powrót w sezonie 1985/1986. Biernat rozegrał wtedy 14 meczów, wszystkie w podstawowym składzie, zdobył 2 bramki i zakończył sezon z dorobkiem 1029 minut.

Najtrafniejsze określenie:

Jarosław Biernat — ofensywny pomocnik, który pomógł Pogoni wejść na drogę prowadzącą do krajowej czołówki.

Ostatnia aktualizacja: 05/07/2026