Lech ruszył jak rozjuszony byk – kilka pierwszych minut to był szturm na bramkę Pogoni, a Valentin Cojocaru musiał wspiąć się na wyżyny swoich umiejętności. Ale to właśnie Portowcy zadali pierwszy cios.

W 15. minucie – rykoszet, chaos, a potem huk półwoleja Kamila Grosickiego! Kapitan nie pytał, tylko zrobił to, co robi najlepiej – cisza wśród trybun przy Bułgarskiej, 0:1.

Chwilę później Mor Ndiaye mógł podwoić prowadzenie, lecz futbolówka nie chciała wpaść do siatki. Lech odpowiedział jeszcze większym naporem – bombardował, atakował, naciskał, ale Cojocaru bronił jak zaczarowany.

Po przerwie jednak nie dało się już zatrzymać gospodarzy. Palma wrzucił idealnie, Ishak trafił bezbłędnie – i zaczęła się nowa partia szachów.

Potem Palma huknął z dystansu, stadion oszalał, ale VAR ugasił emocje – spalony.

Lech bił głową w mur, a Pogoń czekała na swoją chwilę. I wtedy – 89. minuta – błysk Bengtssona po podaniu Jagiełły. 2:1. Stadion eksplodował.

Ale ta historia miała jeszcze jeden rozdział.

W doliczonym czasie Mukairu zrobił coś, co ogląda się w zwolnionym tempie – rajd, balans, zejście w pole karne i strzał, który uciszył Bułgarską. 2:2.

Pogoń wyrwała remis z gardła mistrza. Nie po raz pierwszy pokazała, że ma w sobie charakter, którego nie da się kupić. To był mecz pełen iskier, emocji i odwagi – taki, po którym trudno zasnąć.

Robert Laskowski

Robert Laskowski (pseudonim „RobLas”) – handlowiec z zawodu, dziennikarz sportowy z pasji. Od lat związany z piłką nożną, którą łączy z zainteresowaniami psychologią sportu i mechanizmami budowania zespołu. W swoich tekstach stara się łączyć analityczne spojrzenie na grę z perspektywą kibica żyjącego futbolem na co dzień. Szczególną uwagę poświęca Pogoni Szczecin i rozwojowi polskiej piłki, wierząc, że sport to nie tylko wynik, ale także emocje, charakter i historia, którą piszą zawodnicy wraz z kibicami.