Warszawa. Chłodne powietrze, ale bez kropli deszczu. Stadion rozświetlony jak scena teatru. Wokół dziesiątki tysięcy ludzi, a nad nimi napięcie, które można było kroić nożem. To nie był zwykły mecz. To był wieczór, na który kibice Pogoni czekali od dawna – mecz o charakter, o pamięć, o dumę.

Kicker przed meczem:

W ,,Barze Kicker” panowała cisza inna niż zwykle. Bolo, Marta, Zefir i Młody przyszli wcześniej, każdy z własnym rytuałem przedmeczowym.

— Dziś to nie jest mecz o punkty — powiedziała Marta, poprawiając szalik. — To mecz o to, żeby wreszcie przestać się bać.

— I o to, żebyśmy znowu uwierzyli, że możemy wszystko — dodał Bolo, stukając kuflem o blat.

Zefir przewinął transmisję na żywo. Na ekranie – Alex Haditaghi w loży, Thomasberg spokojny jak zawsze.

— Patrzcie, ten Duńczyk wygląda, jakby zaraz miał iść na spacer, nie na bitwę — mruknął Zefir.

— Bo on już wie, co się wydarzy — odpowiedział Młody. — On to zaplanował.

Pierwsza połowa – Legia naciska:

Legia zaczęła agresywnie. Urbański, Gonçalves, Chodyna – jeden atak za drugim. W 36. minucie piłka odbiła się od słupka po interwencji Cojocaru.

W Kickerze Bolo uderzył pięścią w stół.

— Słupek życia! — krzyknął. — Ale ile można tak żyć na granicy?

Pogoń przetrwała. Do przerwy 0:0. Na twarzy Thomasberga spokój. Wiedział, że w drugiej połowie nadejdzie moment.

Druga połowa – oddech kapitana:

W 58. minucie to się stało. Mor Ndiaye wypuścił prostopadłe podanie, a Grosicki wystartował jak błyskawica. Jeden zwód, Kapuadi zgubiony, strzał po rykoszecie – i piłka w siatce. 1:0 dla Pogoni!

Na stadionie konsternacja, w sektorze gości szał. W Kickerze kufle podskoczyły na stole.

— Kapitan znowu ratuje świat! — krzyknął Zefir.

Marta uśmiechnęła się. — On nie gra. On oddycha tą drużyną.

77. minuta – Legia wraca:

Ale Legia to Legia. Po serii akcji Elitim wrzuca piłkę, Piątkowski wyskakuje i głową pakuje do siatki. 1:1.

Wszystko zaczyna się od nowa. Marciniak rozdaje kartki, zawodnicy się przepychają. Trybuny buzują.

Thomasberg nie krzyczy. Patrzy. Myśli. Ustawia.

— On już ma plan B — mówi cicho Marta. — Zawsze ma.

Dogrywka – serce zamiast sił:

110. minuta. Legia napiera, Biczachczian uderza, ale Marian Huja wybija z linii głową.

W barze wybuch radości.

— On to zrobił głową, nie sercem — śmieje się Bolo. — Bo serce już dawno oddał Pogoni.

Czas zwalnia. 114., 115., 116. minuta…

117. minuta – historia:

Legia znowu przy piłce. Strzał, Cojocaru broni, piłka odbija się w górę. I wtedy rusza kontratak. Juwara pędzi skrzydłem, jakby czas stanął. Podaje w tempo do Adriana Przyborka. Chłopak przyjmuje, poprawia, uderza! Piłka odbija się od murawy i wpada do siatki! 2:1 dla Pogoni!

Stadion zamiera. Thomasberg unosi ręce. Alex Haditaghi krzyczy z loży. A w Kickerze nikt już nie siedzi. Bolo tańczy na stole, Zefir bije brawo, Marta płacze.

— 117. minuta! — wrzeszczy Bolo. — To jest nasza historia!

Po końcowym gwizdku:

Na murawie łzy, uściski, uniesione ręce. Przyborek tonie w objęciach kolegów, Grosicki klęka przy chorągiewce, Thomasberg stoi w milczeniu i tylko kiwa głową. Wie, że ten mecz zmienił wszystko.

W Kickerze cisza. Tylko echo komentarza: ,,Pogoń w kolejnej rundzie. Thomas Thomasberg – niepokonany od kwietnia.”

Bolo dopija piwo i mówi:

— Nie trzeba grać idealnie. Trzeba grać do końca.