Szczecin żył tym meczem od rana. Na Paprykanie – jak bohaterowie nazywali sektor, w którym zawsze siadali – było gwarno, głośno i w granatowo-bordowych barwach.

Bolo, Marta i Zefir przyszli wcześniej. Po ostatnim bolesnym meczu ich serca były jakby cięższe, ale dziś… dziś wszyscy czuli, że będzie inaczej. Że to ten wieczór, kiedy miasto znowu odetchnie pełną piersią.

– Dzisiaj robią koncert – powiedział Zefir, patrząc na rozświetlający się stadion.

– A my jesteśmy w pierwszym rzędzie – dodała Marta z uśmiechem.

Gwizdek. I nagle – eksplozja.

3’ – (1:0) Keramitsis:

Grosicki biegnie prawą stroną jak na skrzydłach. Centra. Loncar zgrywa głową. A Keramitsis… z metra wciska piłkę do siatki. Paprykan wybucha.

Bolo podrywa się, obejmuje Martę, Zefir kręci, jakby chciał zatrzymać w kadrze cały ten wybuch szczęścia.

– Zaczęło się, kochani! – wrzeszczy ktoś za nimi.

38’ – (2:0) Molnar:

Wahlqvist podaje precyzyjnie na szesnasty metr. Molnar nie czeka. Nie musi. Strzela pewnie, zimno, jakby to była formalność. Purpurowe Serca na Paprykanie wrzeszczą jak jeden organizm.

Marta aż przeciera oczy.

– On jest w transie!

– On jest w Szczecinie… to zobowiązuje – odpowiada Bolo.

40’ – (3:0) Przyborek:

Molnar nie dość, że strzela, to jeszcze kreuje. Piłka spada pod nogi Przyborka. Ten ładuje z dystansu, bez ceregieli, jak typowy chłopak z nabrzeża. 3:0. To już nie mecz – to golobicie.

Paprykan tańczy. Cały stadion śpiewa:

,,Portowcy gol za golem! Idziemy po swoje!”

Zefir patrzy w kamerę i mówi do nagrania:

– Proszę państwa, historia dzieje się dziś. I my w niej jesteśmy.

49’ – (3:1) Dziewiatowski:

Krótki cień nad stadionem. Zagłębie strzela głową. Ale nawet to nie gasi ognia.

– Jedna rysa nie niszczy obrazu – rzuca Bolo.

Marta kiwa głową.

– My dziś malujemy dzieło.

75’ – (4:1) Molnar (po karnym Greenwooda):

Ndiaye faulowany. Karny. Nie Grosicki, nie Koulouris. Piłkę bierze Greenwood. Strzela… w słupek! Ale Molnar dopada jako pierwszy i robi to, co robi najlepiej. Dokłada czwartego gola dla Pogoni.

Zefir krzyczy tak, że zagłusza stadion:

– ON! ZNOWU ON! RAJMUND ,,MŁOT” MOLNAR!

85’ – (5:1) Greenwood:

Anglik poprawia to, co wcześniej nie wyszło. Mija dwóch, strzela pewnie, nisko, mocno.

Paprykan wrze. Cały stadion faluje.

Bolo patrzy na murawę jak na objawienie:

– To nie mecz. To manifest.

Marta uśmiecha się szeroko:

– Tak właśnie gra drużyna z purpurowym sercem.

Finał wieczoru:

Gdy sędzia kończy spotkanie, nikt nie chce iść do domu. Stadion śpiewa. Zawodnicy tańczą pod trybuną A. Dzieci machają flagami. Wszyscy są jednością.

Zefir odwraca kamerę do Bolo i Marty:

– Widzicie? To jest Paprykan.

To tutaj rodzi się wiara. Tutaj piszą się historie, które nigdy nie umrą.

A Bolo, patrząc w granatowo-bordowy tłum, mówi:

– To dopiero początek.