3 minuty

Białystok:

Wieczór chłodny, ale stadion gorący od pierwszego gwizdka. Bolo siedział skulony w sektorze gości.

– Rok temu walczyliśmy tu o podium…

Marta poprawiła szalik.

– A dziś?

Zefir patrzył na murawę bez emocji.

– Dziś walczymy o spokój.

Cisza. I właśnie to bolało najbardziej.

11. minuta:

Kajetan Szmyt bierze piłkę. Jeden ruch. Drugi. Ulvestad spóźniony. Strzał. Gol. 1:0. Stadion eksploduje. Bolo zaciska pięści.

– Za łatwo…

Marta patrzy w murawę.

– Znowu gonimy mecz.

Zefir: – A oni czują krew.

32. minuta:

Jaga gra jak drużyna, która wie dokładnie, co robi. Szybka akcja. Pozo. Pululu. Gol. 2:0. Bolo odwraca wzrok.

– Nie nadążamy za nimi…

Marta: – Wyglądamy jakbyśmy byli o sekundę spóźnieni do każdej piłki.

Zefir: – Bo jesteśmy.

Pęknięcie:

Sektor gości milknie. Słychać tylko doping gospodarzy. Bolo siada ciężko.

– Miało być inaczej…

Marta cicho: – Jeszcze nie koniec.

Zefir pierwszy raz patrzy na nią.

– Właśnie zaczyna się test charakteru.

44. minuta:

Błąd Vitala. Fatalny. Čuić przejmuje piłkę. Sam na sam. Gol. 2:1. I nagle… powietrze wraca. Bolo wyskakuje jak szalony.

– NO WŁAŚNIE! JESZCZE ŻYJEMY!

Marta śmieje się pierwszy raz.

– Oni też zaczęli się bać.

Zefir spokojnie: – Teraz zobaczymy, czy umiemy ich docisnąć.

Druga połowa:

Mecz zwalnia. Ale napięcie rośnie. Każda akcja waży więcej. Każdy błąd może zabić. Pogoń coraz odważniejsza. Dośrodkowania. Strzały. Chaos.

Bolo: – Czuję gola…

Marta: – Oni też to czują.

Zefir: – Pytanie, kto pierwszy pęknie.

83. minuta:

Rzut rożny. Zamieszanie. Piłka spada pod nogi Aggera. Strzał. Gol. 2:2. Eksplozja sektora gości. Bolo wpada na Martę.

– MAMY TO!

Marta krzyczy ze łzami w oczach: – WRÓCILI!

Zefir po raz pierwszy się uśmiecha.

– I właśnie dlatego nie można ich skreślać.

90. minuta:

Rzut rożny dla Jagiellonii. Piłka leci wysoko. Cojocaru wychodzi… i popełnia błąd. Chaos. Vital. Gol. 3:2. Cisza. Natychmiastowa. Brutalna. Bolo stoi nieruchomo.

– Nie…

Marta zakrywa twarz rękami.

– Nie po tym wszystkim…

Zefir patrzy tylko na murawę.

– Piłka jest okrutna dla tych, którzy uwierzą sekundę za wcześnie.

Końcówka:

Jeszcze jedna wrzutka. Jeszcze jedna nadzieja. Ale tym razem… nic już nie wraca. Gwizdek.

Po meczu:

Białystok świętuje. Sektor Pogoni milczy. Bolo odpala papierosa drżącymi rękami.

– Jak można wrócić z 2:0… i znowu to stracić?

Marta ma mokre oczy.

– Bo już uwierzyliśmy.

Zefir patrzy na pustą murawę.

– W futbolu najgorzej jest wtedy, kiedy da Ci nadzieję.

Cisza.

Ostatnia scena:

Światła stadionu powoli gasną. Bolo rusza pierwszy. Marta idzie obok niego. Zefir zostaje kilka sekund dłużej.

– Wiesz, co jest najgorsze? – pyta Bolo.

– Co?

Zefir odpowiada cicho: – Że dziś pokazali charakter… i właśnie dlatego ten ból będzie jeszcze większy.

A purpurowe serca… biją dalej. Ale tej nocy… każde uderzenie bolało podwójnie.