3 minuty

Droga do Gliwic:

Poniedziałek. Godzina 19:00 zbliża się nieubłaganie. Autokar pełen ludzi… ale bez energii. Bez śpiewów. Bez pewności. Bolo patrzył w szybę.

– Dwa mecze. Dwie porażki.

Marta cicho:

– I strefa spadkowa.

Zefir bez emocji:

– Dziś nie grają o punkty.

– O co? – pyta Bolo.

– O oddech.

Stadion – Gliwice:

Chłodno. Obco. Trybuny powoli się zapełniają. W sektorze gości jeden transparent: ,,Obudźcie się, bo spadniemy”. Marta czyta na głos.

– Mocne.

Bolo: – Prawdziwe.

Zefir: – Ostatnie ostrzeżenie.

Początek:

Pierwszy gwizdek. I coś się zmienia. Pogoń nie wygląda jak drużyna na skraju. Więcej ruchu. Więcej odwagi. Jakby ktoś… w końcu podniósł głowę. Bolo marszczy brwi.

– Coś tu jest inaczej.

Moment – rzut karny:

Faul. Zamieszanie. Sędzia idzie do VAR. Cisza. Decyzja: karny. Bolo ściska barierkę.

– To jest ten moment.

Ulvestad podchodzi do piłki. Kapitan na dziś. Bez Grosickiego. Bez marginesu błędu. Strzał. Pewny. 0:1. Eksplozja. Ale nie radości. Ulgi. Marta zamyka oczy.

– W końcu…

Zefir: – To nie był strzał. To była odpowiedź.

Drugi cios:

Pogoń nie odpuszcza. Akcja. Tempo. Konkretnie. Mukairu dostaje piłkę. Uderza. Gol. 0:2. Bolo uderza w barierkę.

– TAK SIĘ GRA!

Marta śmieje się pierwszy raz od dawna.

– Gdzie to było wcześniej?

Zefir patrzy spokojnie:

– W głowie.

Przerwa:

2:0. Spokój? Nie. Napięcie dalej wisi w powietrzu.

Bolo: – Jeszcze jedna połowa.

Marta: – I wszystko może się posypać.

Zefir: – Albo poukładać.

Druga połowa:

I nagle… cisza. Pogoń się cofa. Oddaje piłkę. Oddaje inicjatywę. Nie atakuje. Ani razu.

Marta nerwowo: – Dlaczego oni nie grają?!

Bolo: – Bronią wyniku.

Zefir kręci głową: – Nie.

– To co robią? – pyta Marta.

– Bronią strachu.

Minuty lecą:

Piast próbuje. Ale bez jakości. Strzały niecelne. Decyzje spóźnione. Czas płynie. Nerwy rosną.

Bolo: – Oni nawet nas nie potrafią ugryźć…

Marta: – Albo my nie pozwalamy.

Zefir: – Jedno i drugie.

Końcówka:

Poprzeczka. Chrapek. Sekunda ciszy. Serce w gardle. Bolo łapie się za głowę.

– Już myślałem…

Marta: – Ja też.

Zefir: – I właśnie dlatego ten mecz jest ważny.

Gwizdek:

Koniec. 0:2. Bolo nie krzyczy. Nie skacze. Tylko oddycha głęboko.

– Uratowali się.

Marta: – Na chwilę.

Zefir patrzy na tabelę w telefonie.

– Wystarczyło.

Po meczu:

Transparent dalej wisi. Ale już nie wygląda tak samo. Bolo patrzy na niego długo.

– Obudzili się?

Marta: – Tak.

– Na długo? – dopytuje.

Zefir: – Tego jeszcze nie wiemy.

Cisza.

Ostatnia scena:

Kibice wychodzą. Kroki spokojniejsze niż wcześniej. Ale głowy dalej ciężkie. Bolo odpala papierosa.

– Wiesz, co jest najgorsze?

Marta: – Co?

– Że dziś wygrali…

– I? – patrzy na niego.

Zefir kończy:

– …a test dopiero się zaczyna.

Cisza. A purpurowe serca… biją dalej. Tym razem… trochę spokojniej. Ale wciąż… czujnie.