3 minuty

Gdańsk. Ponad 17 tysięcy ludzi. Głośno. Duszno. Nieprzyjaźnie. Bolo stał przy barierce sektora gości i od razu wiedział.

– To nie będzie nasz dzień.

Marta spojrzała na murawę.

– Jeszcze się nie zaczął.

Zefir nic nie powiedział.

11. minuta:

Dośrodkowanie Lechii. Piłka spada w pole karne. Bujar Pllana rzuca się szczupakiem. Gol. 1:0. Sektor gospodarzy eksploduje. Bolo tylko zaciska szczękę.

– Znowu pierwsi dostajemy.

Marta patrzy na reakcję Pogoni.

– Najważniejsze, co teraz zrobią.

Zefir cicho:

– To test.

Odpowiedź:

Pogoń nie rzuca się na oślep. Buduje akcję. Szuka miejsca. Piłka trafia do Mukairu. Strzał. Rykoszet od Diaczuka. Gol. 1:1. Bolo uderza pięścią w barierkę.

– No! Tak się odpowiada!

Marta uśmiecha się pierwszy raz.

– Jeszcze żyjemy.

Zefir kiwa głową.

– To był moment kontroli.

Druga połowa:

Lechia wraca mocniejsza. Więcej ruchu. Więcej odwagi. I wtedy… Akcja Cirkovicia. Mija jednego. Drugiego. Trzeciego. Jakby nikogo tam nie było.

– Za łatwo… – mówi Bolo.

Dośrodkowanie. Neugebauer wślizgiem. Gol. 2:1. Cisza w sektorze gości.

Pęknięcie:

Marta opiera się o barierkę.

– Widzieliście to?

Bolo patrzy w murawę.

– Widziałem, jak nas minął.

Zefir dodaje:

– Widziałem, jak nikt go nie zatrzymał.

Cisza.

Końcówka:

Pogoń próbuje. Ale to nie są już akcje z przekonaniem. To są akcje z nadzieją. Strzały. Dośrodkowania. Chaos. Lechia kontroluje. Zegar tyka.

Po meczu:

Gwizdek. 2:1. Bolo nie rusza się przez chwilę.

– Wiesz, co jest najgorsze?

– Co? – pyta Marta.

– Że my umiemy wracać do meczu…

Zefir kończy za niego:

– …ale nie umiemy go przejąć.

Prawda:

Marta patrzy na murawę.

– Oni byli dziś bardziej zdecydowani.

Bolo kręci głową.

– Oni byli bardziej bezwzględni.

Zefir patrzy na statystyki w telefonie.

– A my… znowu za miękcy w kluczowym momencie.

Ostatnia scena:

Sektor gości pustoszeje. Bolo rusza pierwszy. Marta idzie za nim. Zefir zostaje sekundę dłużej. Patrzy na murawę.

– To nie jest brak jakości… – mówi cicho.

Bolo odwraca się.

– To co?

Zefir odpowiada spokojnie:

– To brak zimnej krwi.

Cisza. A purpurowe serca… biją dalej. Tylko dziś… trochę krwawią.