Lata Antoniego Ptaka w Pogoni Szczecin to jeden z najbardziej niejednoznacznych, burzliwych i emocjonalnie trudnych okresów w historii klubu. To czas, który trudno opisać jednym słowem. Była w nim szybka odbudowa po katastrofie, powrót na najwyższy poziom rozgrywkowy, nadzieja na sportowe uporządkowanie sytuacji, ale także narastające pytania o tożsamość, ciągłość i realny związek drużyny ze Szczecinem.

Po dramatycznym sezonie 2002/2003 Pogoń znalazła się w punkcie granicznym. Klub był sportowo rozbity, organizacyjnie osłabiony i emocjonalnie poraniony. Ostatnie miejsce w I lidze, kompromitujące porażki i widmo głębokiego kryzysu sprawiły, że w Szczecinie zaczęto szukać rozwiązania, które pozwoliłoby uniknąć wieloletniej odbudowy od samego dołu. Właśnie wtedy rozpoczął się projekt Antoniego Ptaka — projekt szybki, radykalny i od początku obciążony pytaniami, które miały wracać przez kolejne lata.

Najpierw przyszła odbudowa w II lidze. Pogoń wróciła do wygrywania, a wśród zawodników ważnych dla tego etapu znaleźli się m.in. Artur Bugaj, Bogusław Wyparło, Michał Łabędzki, Grzegorz Matlak, Przemysław Kaźmierczak czy Olgierd Moskalewicz. Dla kibiców był to czas odzyskiwania podstawowego sportowego oddechu. Po katastrofie poprzedniego sezonu każda wygrana, każdy punkt i każdy krok w stronę powrotu do ekstraklasy miały znaczenie większe niż zwykłe ligowe statystyki.

Później przyszedł powrót do I ligi i sezon 2004/2005, w którym Pogoń znów znalazła się wśród najlepszych drużyn w kraju. To był etap stabilizacji po awansie. W zespole coraz większą rolę zaczynali odgrywać zawodnicy sprowadzani według nowej koncepcji właściciela. Pojawili się m.in. Julcimar, Roberto Milar, Edi Andradina, Radek Divecký, Tomáš Kuchař, Boris Peškovič, Paweł Magdoń, Rafał Grzelak i wielu innych piłkarzy, którzy tworzyli mieszankę doświadczenia, ligowej solidności, zagranicznej jakości i eksperymentu.

Najmocniejszym symbolem tej epoki stała się jednak tak zwana „brazylijska Pogoń”. W sezonach 2005/2006 i 2006/2007 klub coraz wyraźniej skręcał w stronę modelu opartego na dużej liczbie zawodników z Brazylii. Dla jednych był to projekt odważny, inny i medialny. Dla innych — znak coraz większego oddalenia drużyny od szczecińskiej tożsamości. Pogoń była obecna w ekstraklasie, ale coraz częściej zadawano pytanie: czy to nadal drużyna zakorzeniona w mieście, czy już przede wszystkim właścicielski projekt funkcjonujący pod znanym herbem?

Właśnie dlatego artykuł o zawodnikach ery Antoniego Ptaka nie może być tylko prostą listą nazwisk. To opowieść o ludziach, którzy znaleźli się w bardzo szczególnym momencie historii Pogoni. Jedni byli ważni dla szybkiej odbudowy po upadku. Inni tworzyli trzon drużyny po powrocie do ekstraklasy. Jeszcze inni stali się twarzami brazylijskiego eksperymentu. Byli też tacy, którzy w tej trudnej epoce stanowili pomost między dawną Pogonią a przyszłością klubu.

Najważniejszym piłkarzem tego czasu pozostaje bez wątpienia Edi Andradina. To on najlepiej pokazuje, że nawet w kontrowersyjnym projekcie mogli pojawić się zawodnicy naprawdę wartościowi. Edi nie był tylko częścią brazylijskiego eksperymentu. Był piłkarzem z jakością, techniką, charakterem i realnym wpływem na grę. W sezonie 2005/2006 był najlepszym strzelcem i najważniejszą postacią drużyny, a rok później nadal pozostawał jej liderem. Dla wielu kibiców stał się jednym z niewielu elementów tamtej Pogoni, które broniły się sportowo bez dodatkowych wyjaśnień.

Obok niego trzeba pamiętać o takich zawodnikach jak Artur Bugaj, który pomógł w odbudowie w II lidze, Bogusław Wyparło, dający stabilność w bramce, Roberto Milar, Julcimar, Grzegorz Matlak, Przemysław Kaźmierczak, Paweł Magdoń, Rafał Grzelak, Michał Łabędzki, Piotr Celeban, Łukasz Trałka czy Boris Peškovič. Każdy z nich w inny sposób zapisał się w tej części historii. Jedni bardziej statystycznie, inni symbolicznie, jeszcze inni jako część drużyny, która próbowała utrzymać sportowy poziom w coraz bardziej skomplikowanym otoczeniu.

Szczególne miejsce w tej opowieści zajmuje również Kamil Grosicki. W sezonie 2006/2007 był jeszcze młodym zawodnikiem, często wchodzącym z ławki, dopiero rozpoczynającym drogę, która później zaprowadziła go do reprezentacji Polski i do roli jednej z najważniejszych postaci nowoczesnej historii Pogoni. Jego obecność w końcówce epoki Ptaka jest symboliczna. W czasie, gdy projekt właścicielski wyczerpywał się i tracił kontakt z kibicowską emocją, na horyzoncie pojawiał się piłkarz, który w przyszłości znów miał połączyć Pogoń z dumą, identyfikacją i szczecińskim sercem.

Lista zawodników tamtego okresu jest długa i bardzo różnorodna. Obejmuje Polaków, Brazylijczyków, Czechów, Słowaków, Serbów, Ukraińców i piłkarzy z innych krajów. Są na niej nazwiska dobrze znane, ale też takie, które dziś pamiętają głównie najwierniejsi kibice i kronikarze. To również pokazuje charakter tamtej Pogoni: zmiennej, szerokiej kadrowo, chwilami egzotycznej, chwilami przypadkowej, a jednocześnie pełnej postaci, które zasługują na uporządkowanie i przypomnienie.

Nie wszyscy zawodnicy ery Antoniego Ptaka zapisali się w historii pozytywnie. Nie wszyscy mieli realny wpływ na boisko. Niektórzy byli epizodami, inni częścią większego eksperymentu, który nie przyniósł trwałych efektów. Ale wszyscy tworzą materiał do ważnej opowieści o klubie, który próbował podnieść się z ruin, lecz zrobił to w sposób, który do dziś budzi emocje.

Ten artykuł jest więc próbą spojrzenia na tamten czas przez pryzmat ludzi. Nie tylko właściciela, nie tylko kontrowersji i nie tylko hasła „brazylijska Pogoń”. Przede wszystkim przez piłkarzy — tych, którzy strzelali gole, bronili, walczyli o awans, wracali do ekstraklasy, wchodzili z ławki, przyjeżdżali do Szczecina z różnych stron świata i stawali się częścią jednej z najbardziej osobliwych epok w dziejach Portowej Dumy.

Bo historia lat Antoniego Ptaka to nie tylko historia projektu. To także historia zawodników, którzy w tym projekcie grali. Jedni stali się symbolami odbudowy, inni eksperymentu, a jeszcze inni zapowiedzią przyszłości. Razem tworzą obraz epoki, której nie da się wymazać z dziejów Pogoni Szczecin — nawet jeśli do dziś pozostaje ona jednym z najbardziej dyskutowanych i kontrowersyjnych rozdziałów klubowej historii.

Sezon 2003/2004 — II liga

Bogusław Wyparło, Krzysztof Michalski, Michał Łabędzki, Sérgio Leândro Seixas Santos, Julcimar Conceição de Souza, Grzegorz Matlak, Olgierd Moskalewicz, Artur Bugaj, Tomasz Parzy, Przemysław Kaźmierczak, Radosław Biliński, Mariusz Masternak, Rodrigo Gonçalves do Nascimento, Paweł Drumlak, Artur Andruszczak, Adrian Napierała, Łukasz Trałka, Mauro Sérgio da Silva, Marcin Włódarczyk, Krzysztof Pilarz, Piotr Gajewski, Maciej Kaczorowski, Paweł Magdoń, Ołeksij Łewczenko, Tomasz Kułkiewicz, Artur Błażejewski, Robert Śliwiński, Michał Godras.

Sezon 2004/2005 — I liga / ekstraklasa

Julcimar Conceição de Souza, Przemysław Kaźmierczak, Michał Łabędzki, Krzysztof Michalski, Rafał Grzelak, Grzegorz Matlak, Mariusz Masternak, Paweł Magdoń, Tomasz Parzy, Roberto Cláudio Milar Decuadra, Olgierd Moskalewicz, Boris Peškovič, Krzysztof Pilarz, Artur Bugaj, Edi Carlo Dias Marçal / Edi Andradina, Radek Divecký, Tomáš Kuchař, Rodrigo Gonçalves do Nascimento, Sérgio Leândro Seixas Santos, Łukasz Trałka, Giuliano Marinho dos Santos, Mirko Poledica, Maciej Terlecki, Petr Kaspřák, Mauro Sérgio da Silva, Waldemar Grzanka, Adriano Gerlin da Silva, César Fernando Silvera Fontela, Michał Probierz, Bartosz Fabiniak, Piotr Celeban, Marek Kowal.

Sezon 2005/2006 — I liga / ekstraklasa

Edi Carlo Dias Marçal / Edi Andradina, Julcimar Conceição de Souza, Przemysław Kaźmierczak, Luiz Eduardo Tavares, Rafał Grzelak, Boris Peškovič, Grzegorz Matlak, Radek Divecký, Paweł Magdoń, Roberto Cláudio Milar Decuadra, Valdir Teodoro, Michał Łabędzki, Łukasz Trałka, Daniel Lopes Cruz, Krzysztof Michalski, Matheus Bianchim Hansen, Murilo Rufino Barbosa, François Herbert Endene Elokan, Sérgio Leândro Seixas Santos, Bartosz Fabiniak, Élton Aparecido de Souza, José Roberto Lucini, Clêison Édson Assunção, Alexandre da Silva Mariano, Ânderson Gonçalves Pedro, Vanderlei Gonçalves Barbosa, Ânderson Soares da Silva, Sandro Chaves de Assis Rosa, Wágner Pires de Almeida, José Cristiano de Souza Júnior, William César Roque Ferreira, Artur Bugaj, Piotr Celeban, Fábio Costa de Brito, Tomasz Parzy, Antônio Fábio Francez Cavalcante, Kamil Grosicki, Cezary Przewoźniak.

Sezon 2006/2007 — I liga / ekstraklasa

Edi Carlo Dias Marçal / Edi Andradina, Julcimar Conceição de Souza, Radosław Majdan, Piotr Celeban, Murilo Rufino Barbosa, Élton Aparecido de Souza, Michał Łabędzki, Ânderson Gonçalves Pedro, Leândro da Silva Campos, Thiago Silveira da Silva, Kamil Grosicki, Otávio Dutra, Sérgio Leândro Seixas Santos, Marcelo Barbosa de Oliveira, Daniel Lopes Cruz, Márcio Roberto da Silva Inácio Garibaldi, Luiz Eduardo Tavares, Diego Benedito Galvão Máximo, José Roberto Lucini, Łukasz Trałka, Ânderson Santos Silva, Alexandre da Silva Mariano, Felipe dos Santos Reis, Marek Kowal, Leândro da Silva, Tiago Martins Leite, Łukasz Skórski, Inácio Gonçalves Ferreira Júnior, Tomasz Judkowiak, Boris Peškovič, Alison dos Santos Cazumba, Przemysław Orłowski, Danilo Cirino de Oliveira, William César Roque Ferreira, Artur Bugaj, Robson de Freitas Costa.

Podsumowanie

Lata Antoniego Ptaka w Pogoni Szczecin to czas szybkiej odbudowy, powrotu do ekstraklasy, brazylijskiego eksperymentu i narastających pytań o klubową tożsamość. Przez zespół przewinęli się wtedy piłkarze bardzo różni: od Artura Bugaja i Bogusława Wyparły, przez Roberto Milara, Julcimara i Ediego Andradinę, aż po młodego Kamila Grosickiego. Jedni zapisali się jako symbole odbudowy, inni jako twarze eksperymentu, a jeszcze inni jako zapowiedź przyszłości Pogoni.

Ostatnia aktualizacja: 22/07/2026