Mgła potrafi ukryć wiele rzeczy – błędy, myśli, nawet nadzieję. Ale nie ukryła tego, co Portowcy zostawili na murawie przy Bukowej. A przede wszystkim: nie ukryła rozczarowania, które spadło na kibiców jak zimny, listopadowy podmuch.

W ,,Kotwicy” panowała cisza cięższa niż dym znad świeczki na barze. Ludzie siedzieli blisko siebie, ale nikt nie mówił głośno. To był taki wieczór, w którym każdy kibic coś czuł – ale nie każdy chciał się do tego przyznać.

Bolo siedział przy barze, obserwując na ekranie skrót meczu. Z mgły wyłaniał się Zrelak – główka, gol. Po chwili Nowak – cios numer dwa. W tle kiwały się ledwo widoczne sylwetki obrońców, jakby też zagubionych we własnej mgle.

Marta weszła, otrzepała płaszcz z wilgoci.

— Zimno jak w listopadowej pamięci o starych meczach… — mruknęła.

Usiadła obok.

— Wiesz, co jest najgorsze? To nie wyglądało jak dzień słabości. To wyglądało jak dzień prawdy.

Zefir podparł brodę.

— Jakbyśmy gonili własny cień. Tempo jest, wola jest, ale efektów nie ma.

Szymon spojrzał na ekran, na powtórkę poprzeczki Biegańskiego.

— To jest taka gra, która zostaje pod skórą. Człowiek wie, że mogło być inaczej… ale nie było.

Bolo odłożył szklankę.

— Ta drużyna właśnie przeszła przez mgłę. I albo za chwilę zobaczy światło, albo… zgubi drogę.

Marta parsknęła.

— Poeta.

— Kibic — poprawił ją. — A kibic czuje, kiedy coś się łamie i kiedy coś się rodzi.

Telefon Bolo zawibrował. Wiadomość od znajomego pracującego przy logistyce drużyny:

,,Nie wracają dziś normalnie. Loty poprzestawiane, mgła robi swoje. Lecą przez Pragę do Poznania. Potem autokarem do Szczecina. Drużyna jest wybita z rytmu.”

– Czyli nawet powrót im nie wyszedł jak trzeba? — mruknął Zefir.

– Może to i znak — odparł Bolo. — Czasem podróż naokoło uczy więcej niż prosta droga.

Kolejny dźwięk telefonu. Tym razem nie od znajomego – od internetu. Powiadomienie: Alex Haditaghi – nowy wpis.

Bolo wszedł. Czytał wolno, każde zdanie wbijając w barową ciszę:

,,Ta zima będzie inna. Nie będziemy patrzeć, jak inni się wzmacniają – zrobimy to sami. Mamy plan. Mamy determinację. Mamy obowiązek wobec kibiców. Drużyna dostanie pomoc.”

Marta uniosła brwi.

— Pomoc. To słowo, które w Szczecinie brzmi jak wiosna w środku listopada.

Szymon dziękował w myślach, że przynajmniej jedna rzecz świeci w tej mgle.

Zefir uśmiechnął się półgębkiem.

— To pierwszy raz od dawna, kiedy po meczu gorszym niż każdy chciał, pojawia się… nadzieja.

Bolo odłożył telefon.

— Alex nie pisze takich rzeczy przypadkiem. Jeśli on mówi o wzmocnieniach — to znaczy, że one już są w ruchu. A my…

Zawiesił głos.

Stadion, mgła, porażka – wszystko nagle przestało być końcem.

,,Czasem najgęstsza mgła pojawia się tuż przed tym, jak zmienia się pogoda.”

Gdy wychodzili z Kotwicy, wiatr znów się podniósł – ten charakterystyczny, zimny, listopadowy. Ale tym razem nie był tylko chłodem. Był zapowiedzią.

Telefon Bolo zapiszczał po raz trzeci. Krótka wiadomość od tego samego źródła co ostatnio:

,,Ruchy w klubie potwierdzone. Jedno nazwisko – duże. Drugi – zaskoczenie. Wyjaśnię ci w kolejnym odcinku.”

Bolo zatrzymał się, spojrzał w mgłę, która odsłoniła na sekundę światło latarni. Uśmiechnął się pod nosem.

Ten listopadowy podmuch nie przynosił końca. Przynosił początek.