Po kilku sezonach względnej równowagi Pogoń Szczecin ponownie znalazła się w trudnym położeniu. Lata 1992–1995 mogły dawać podstawy do ostrożnego optymizmu. Najpierw był powrót do I ligi, później solidne 7. miejsce beniaminka, następnie bardzo dobre 5. miejsce w sezonie 1993/1994 i spokojniejszy rok zakończony lokatą w środku tabeli. Wydawało się, że klub, mimo realiów transformacji i organizacyjnych ograniczeń, odzyskał sportową wiarygodność oraz miejsce w ekstraklasie.

Sezon 1995/1996 pokazał jednak, jak krucha była ta stabilizacja. Pogoń straciła równowagę w momencie, gdy potrzebowała kolejnego kroku ku spokojniejszej przyszłości. Zamiast potwierdzenia wcześniejszej odbudowy przyszedł sezon niepokoju, nierówności i narastającej walki o utrzymanie.

Szczecinianie zakończyli rozgrywki na 15. miejscu w I lidze. W 34 meczach zdobyli 42 punkty, notując 11 zwycięstw, 9 remisów i 14 porażek. Bilans bramkowy 33–41 dobrze oddawał charakter tej drużyny. Pogoń nie była zespołem pozbawionym jakości, ale brakowało jej regularności, odporności i stabilności potrzebnej do utrzymania miejsca w elicie.

Najmocniejszym punktem ofensywy pozostał Robert Dymkowski. Zdobył 17 bramek i po raz kolejny potwierdził, że w trudnych momentach potrafił brać na siebie odpowiedzialność za wynik. Był jednym z najważniejszych piłkarzy Pogoni i jednym z nielicznych jasnych punktów sezonu, który dla całego klubu zakończył się rozczarowaniem. Jego skuteczność nie wystarczyła jednak, aby uratować drużynę przed spadkiem.

Symbolem ciągłości pozostawał również Andrzej Miązek. Rozegrał komplet 3060 minut, wystąpił we wszystkich 34 meczach i za każdym razem wychodził w podstawowym składzie. W drużynie, która traciła sportową stabilność, obecność tak doświadczonego zawodnika miała szczególne znaczenie. Miązek był jednym z tych piłkarzy, którzy łączyli wcześniejszą Pogoń z zespołem drugiej połowy lat 90. — drużyną wciąż szukającą trwałych fundamentów.

Spadek w sezonie 1995/1996 był bolesnym przypomnieniem, że droga Pogoni przez lata 90. nie prowadziła prostą linią ku odbudowie. Po kilku obiecujących sezonach przyszło cofnięcie, które obnażyło ograniczenia zespołu i klubu. Pogoń miała w składzie wartościowych zawodników, miała piłkarzy z doświadczeniem i charakterem, ale jako drużyna nie zdołała utrzymać poziomu pozwalającego pozostać w I lidze.

Ten sezon stał się początkiem kolejnego etapu. Nie zamykał historii, lecz otwierał nową drogę: od spadku, przez szybką drugoligową odbudowę, aż po powrót do ekstraklasy. W szerszej perspektywie Rozdziału VI sezon 1995/1996 jest punktem wyjścia do opowieści o tym, jak Pogoń najpierw upadła sportowo o jeden szczebel niżej, by kilka lat później ponownie znaleźć się wśród najlepszych drużyn w Polsce.

Ostatnia aktualizacja: 22/07/2026

Iwona Sarnicka

Redaktor naczelna Pogoń 24.info | Prezes Stowarzyszenia "Pogoń Walcząca".
Od lat 80' kibic Pogoni Szczecin. Fotografik, redaktor techniczna, koordynatorka dostępności. Członkini organizacji naukowo-edukacyjnej National Geographic. Miłośniczka sportów wodnych i włoskich klimatów.
Żona Canona 🙂