3 minuty

Kraków. Wieczór:

Stadion przygaszony światłem. Nie święto. Nie presja. Tylko… napięcie. Bolo opiera się o barierkę.

– Po ostatnim meczu… dziś trzeba to dowieźć.

Marta patrzy na murawę.

– Dziś trzeba pokazać, że to nie był przypadek.

Zefir cicho: – Dziś trzeba udowodnić, że potrafimy kontrolować mecz.

Początek:

Pogoń wygląda… dojrzalej. Więcej spokoju. Więcej decyzji. 17. minuta. Mukairu. Strzał. Obrona. Ale piłka wraca. Acosta. Uderzenie z dystansu. Gol. 0:1. Bolo zaciska pięść.

– W końcu konkret!

Marta uśmiecha się.

– To wygląda jak drużyna.

Zefir: – To wygląda jak plan.

Pierwsze ostrzeżenie:

Cracovia odpowiada. Strzał pod poprzeczkę. Cojocaru. Parada.

Bolo: – On znowu nas trzyma.

Marta: – Ale tym razem my też gramy.

Zefir: – Jeszcze.

Szanse:

Mukairu wychodzi. Podaje. Za mocno. Akcja przepada. Bolo uderza w barierkę.

– To MUSI być lepiej rozegrane!

Marta: – Brakuje chłodu.

Zefir: – I to się może zemścić.

Przerwa:

0:1. Kontrola. Ale krucha.

Bolo: – Jeszcze jeden i zamykamy mecz.

Marta: – Albo jeden błąd i wracamy do punktu wyjścia.

Zefir: – Ten mecz jeszcze nie pokazał swojej ceny.

Druga połowa:

Cracovia przyspiesza. Więcej pressingu. Więcej ryzyka. Dośrodkowanie. Nikt nie trafia. Uff.

Bolo: – Oni czują moment.

Marta: – My się cofamy…

Zefir: – Znowu oddajemy kontrolę.

84. minuta:

Idealna kontra. Cuić podaje. Mukairu… metr od bramki. Strzał. Słupek. Cisza. Bolo łapie się za głowę.

– NIE MA TAKIEJ OPCJI…

Marta: – To był koniec meczu…

Zefir patrzy w murawę: – Teraz zaczyna się kara.

89. minuta:

Faul. Kartka. Druga. Czerwona. Zamieszanie. Biegański leży. Nie wstaje.

Bolo: – Co tu się dzieje…

Marta: – Nie mamy już zmian…

Zefir: – I nie mamy kontroli.

Doliczony czas:

Minuty ciągną się w nieskończoność. Rzut wolny. Dośrodkowanie. Główka. Gol. 1:1. Cisza. Nie krzyk. Nie złość. Pustka. Bolo stoi nieruchomo.

– Wiedziałem…

Marta ma łzy w oczach.

– To nie mogło się tak skończyć…

Zefir zamyka oczy na sekundę.

– Ale się skończyło.

Ostatnie sekundy:

Jeszcze jedna akcja. Jeszcze jeden chaos. Ale to już nie jest gra. To desperacja. Gwizdek.

Po meczu:

Zamiast zwycięstwa… remis, który smakuje jak porażka.

Bolo: – Powiedz mi… jak to możliwe?

Marta: – Mieliśmy wszystko…

Zefir patrzy na pustą murawę: – Bo w piłce nie wygrywa ten, kto ma okazje.

Cisza.

– Tylko ten, kto je kończy.

Ostatnia scena:

Światła stadionu gasną. Kibice wychodzą powoli. Bez słów. Bolo odpala papierosa. Ręce mu lekko drżą.

– To boli bardziej niż porażka.

Marta: – Bo to było nasze…

Zefir kończy:

– …i sami to oddaliśmy.

Cisza. A purpurowe serca… biją dalej. Ale dziś… jedno uderzenie przyszło za późno.