3 minuty

Poniedziałek. 19:00. Szczecin:

Miasto żyło tym meczem od rana. Tramwaje jadące na Twardowskiego były pełne szalików. Granat i bordo wypełniały wagony jak fala.

Bolo patrzył przez szybę.

– Czujesz to? – zapytał.

Marta kiwnęła głową.

– Dzisiaj stadion oddycha inaczej.

Zefir milczał. Patrzył na telefon.

– Kielce przyjechały po punkty – powiedział w końcu.

– A my po coś więcej.

Cisza:

Przed pierwszym gwizdkiem spiker poprosił o powstanie. Na stadionie zapadła cisza. Minuta dla Mariana Kielca. Jednej z legend Pogoni. Szalikowcy unieśli szaliki nad głowy. Nie było śpiewu. Nie było bębnów. Tylko cisza.

Bolo ścisnął materiał swojego szalika.

– Tacy ludzie budowali ten klub – powiedział cicho.

– My tylko pilnujemy, żeby to dalej trwało.

Marta miała łzy w oczach.

– Dzisiaj trzeba wygrać dla niego.

24. minuta:

Najpierw niedowierzanie. Dośrodkowanie Korony. Piłka odbita w polu karnym. Valentin Cojocaru próbuje ją złapać. Piłka odbija się dziwnie. I… wpada do bramki. 0:1. Stadion na moment zamiera.

Bolo uderza dłonią w barierkę.

– Niemożliwe…

Zefir kręci głową.

– Najgorszy scenariusz.

Nerwy:

Mijają minuty. Pogoń atakuje, ale wszystko kończy się przed polem karnym. Mukairu próbuje dryblingu. Greenwood szuka strzału. Nic.

Bolo odwraca się do Zefira.

– Mówiliśmy o tym.

– Ta drużyna gra za wolno.

– Nie chodzi o tempo – odpowiada Zefir.

– Chodzi o głowę.

– Głowa nie strzela goli!

Między nimi robi się gorąco. Marta staje między nimi.

– Przestańcie!

– To nie wy jesteście na boisku.

Zmiany:

60. minuta. Na murawie pojawiają się zmiennicy. Pozo. Grosicki. Stadion ożywa.

– Teraz coś się wydarzy – mówi Zefir.

68. minuta:

Rzut rożny. Piłka leci w pole karne. Chaos. Głowy. Odbicia. I nagle… POZO! Strzał. GOOOOOOL! 1:1. Stadion wybucha.

Bolo śmieje się jak dziecko.

– Mówiłem! Joker!

Końcówka:

Czas płynie. 88. minuta. Młody Natan Ława przepuszcza piłkę. Grosicki ma okazję. Strzał… Nad poprzeczką.

Bolo łapie się za głowę.

– To była piłka meczowa…

97. minuta:

Ostatnia akcja. Piłka wpada w pole karne Korony. Gąszcz nóg. Zamieszanie. Pozo znajduje pół metra miejsca. Uderza. Sekunda ciszy. GOOOOOOL!!! 2:1. Stadion eksploduje. Ludzie skaczą, ściskają się, krzyczą.

Bolo obejmuje Zefira.

– I co? Tempo czy głowa?!

Zefir śmieje się.

– Jedno i drugie.

Po meczu:

Kiedy stadion powoli pustoszeje, Marta patrzy na murawę.

– Wiesz co jest najpiękniejsze?

Bolo wzrusza ramionami.

– Co?

– Że ten klub zawsze wstaje.

Zefir patrzy na trybuny. Na szaliki. Na światła stadionu.

– I dlatego właśnie – mówi – Purpurowe serca nigdy nie przestają bić.

Ciąg dalszy nastąpi…