Zanim rozpoczął się właściwy etap związany z Antonim Ptakiem, Pogoń Szczecin przeszła przez jeden z najtrudniejszych sezonów w swojej historii. Rozgrywki 2002/2003 były sportowym i organizacyjnym prologiem do wszystkiego, co miało wydarzyć się później. Bez tego sezonu trudno zrozumieć, dlaczego kolejny projekt powstał w tak gwałtownych, nietypowych i kontrowersyjnych okolicznościach.

Pogoń była wtedy klubem po wielkich nadziejach, ale już bez stabilnego fundamentu. Wicemistrzostwo Polski z 2001 roku pozostawało jeszcze świeżym wspomnieniem, lecz rzeczywistość bardzo szybko zaczęła brutalnie weryfikować tamten sukces. Najpierw przyszedł słabszy sezon 2001/2002, a potem pełne załamanie. Sezon 2002/2003 zakończył się ostatnim miejscem w I lidze, zaledwie 9 punktami, bilansem 2 zwycięstw, 3 remisów i 25 porażek oraz bramkami 14–77.

To był czas, w którym wielu zawodników znalazło się w drużynie przeżywającej głęboki kryzys. Nie była to Pogoń walcząca o czołówkę, nie była to drużyna budująca swoją przyszłość na spokojnych zasadach. Był to zespół funkcjonujący w cieniu rozpadu, coraz cięższych porażek i narastającego poczucia, że kończy się pewien etap historii klubu.

Dlatego sezon 2002/2003 warto potraktować jako osobny prolog do listy zawodników ery Antoniego Ptaka. Formalnie nie był to jeszcze właściwy czas projektu Ptaka, ale właśnie z tej katastrofy wyrósł późniejszy rozdział. To ona otworzyła drogę do przeniesienia Piotrcovii, nowej konstrukcji organizacyjnej i próby szybkiej odbudowy pod szyldem Pogoni Szczecin.

W tej drużynie grali zawodnicy doświadczeni, młodsi, miejscowi, sprowadzeni, a także tacy, którzy pojawili się w Pogoni tylko na krótko. Część z nich zapisała się w historii klubu wcześniej lub później znacznie mocniej, ale sezon 2002/2003 pozostaje dla nich wszystkich wspólnym, trudnym punktem odniesienia. To była drużyna czasu kryzysu — drużyna, która zamknęła poprzedni etap i stała się tłem dla nadejścia nowej, bardzo niejednoznacznej epoki.

Sezon 2002/2003 był ostatnim aktem rozpadu poprzedniego modelu funkcjonowania Pogoni Szczecin. Sportowo zakończył się katastrofą: Pogoń zajęła 16. miejsce w I lidze, zdobyła tylko 9 punktów w 30 meczach, z bilansem 2 zwycięstwa, 3 remisy, 25 porażek i bramkami 14–77. Najwyższa porażka sezonu: Górnik Zabrze — Pogoń Szczecin 9:0.

Prolog: zawodnicy sezonu 2002/2003

Sezon 2002/2003 był ostatnim, bolesnym aktem poprzedniego etapu w historii Pogoni Szczecin. Nie należał jeszcze do właściwej ery Antoniego Ptaka, ale był jej bezpośrednim prologiem. To właśnie po tej sportowej katastrofie — ostatnim miejscu w I lidze, zaledwie 9 punktach i dramatycznym bilansie bramkowym 14–77 — pojawiła się przestrzeń dla nowego, kontrowersyjnego projektu.

Pogoń tamtego sezonu była drużyną głębokiego kryzysu. Przez kadrę przewinęło się wielu zawodników: doświadczeni ligowcy, piłkarze związani z wcześniejszymi latami klubu, gracze sprowadzeni na krótko oraz młodsi zawodnicy, którzy trafili do zespołu w jednym z najtrudniejszych momentów jego historii.

Zawodnicy Pogoni Szczecin w sezonie 2002/2003

Rafał Pawlak
Radosław Biliński
Sławomir Olszewski
Admir Adžem
Ferdinand Chi Fon
Leszek Pokładowski
Adam Więckowski
Tomasz Romaniuk
Marek Walburg
Edin Šaranović
Piotr Kluzek
Tomasz Kułkiewicz
Łukasz Żebrowski
Dariusz Szubert
Przemysław Norko
Tomasz Radziwon
Michał Kotula
Dickson Choto
Michał Godras
Tomasz Copik
Jacek Kosmalski
Piotr Dubiela
Tomasz Wydmuszek
Mariusz Adamowicz
Rafał Witkowski
Sebastian Przybyszewski
Dariusz Dźwigała
Jarosław Chwastek
Maciej Bednarek
Michał Stolarz
Mariusz Misiura
Adam Liszczak
Paweł Sobczak
Bartosz Partyka
Piotr Bielak
Przemysław Węgier
Sebastián Rodríguez
Bartosz Ława
Tomasz Michałowicz
Daniel Makowski
Dawid Kamrowski
Maciej Kaczorowski
Rafał Rogowski
Marcin Całko
Michał Niedźwiecki
Łukasz Bednarek

Najważniejsze postacie sezonu 2002/2003

Najwięcej minut w tym trudnym sezonie rozegrał Rafał Pawlak — 2338 minut. Był także najlepszym strzelcem drużyny, choć jego dorobek — 3 bramki — najlepiej pokazuje skalę ofensywnego kryzysu Pogoni.

Najwięcej występów zanotowali Rafał Pawlak i Radosław Biliński — po 26 meczów. Najczęściej z ławki rezerwowych wchodził Łukasz Żebrowski — 9 razy.

Znaczenie tej listy

Lista zawodników sezonu 2002/2003 jest ważna nie dlatego, że przypomina wielką drużynę. Przeciwnie — pokazuje zespół czasu rozpadu. To była kadra, która funkcjonowała w cieniu sportowego upadku, organizacyjnego chaosu i coraz większej niepewności o przyszłość klubu.

Właśnie dlatego warto umieścić ją na początku artykułu o zawodnikach ery Antoniego Ptaka. Sezon 2002/2003 zamknął poprzednią historię i stworzył tło dla tego, co przyszło później: przeniesienia Piotrcovii, odbudowy w II lidze, powrotu do ekstraklasy i brazylijskiego eksperymentu.Rogowski, Marcin Całko, Michał Niedźwiecki, Łukasz Bednarek.

To oni tworzyli kadrę Pogoni w sezonie, który poprzedził wejście Antoniego Ptaka i stał się jednym z najboleśniejszych prologów w historii klubu.

Ostatnia aktualizacja: 14/07/2026