2 minuty

To był zimny prysznic, którego nikt w Szczecinie nie chciał, ale którego wielu się spodziewało. Mecz Pogoni z Lechem nie tylko zakończył się fatalnym wynikiem, ale przede wszystkim bezlitośnie obnażył wszystkie nasze braki kadrowe i systemowe. Jeśli ktoś miał jeszcze złudzenia co do stabilności naszej defensywy, to po tym spotkaniu zostały one brutalnie rozwiane.

Defensywa w rozsypce:

To, co działo się w naszej linii obrony, trudno nazwać inaczej niż katastrofą. Keramitsis wyglądał na boisku fatalnie – zagubiony, spóźniony, kompletnie nie radził sobie z intensywnością rywali. Niestety, Szalai wcale nie prezentował się lepiej, a Borges aż szkoda strzępić języka – jego błędy wołały o pomstę do nieba. Loncar również zagrał poniżej oczekiwań, dostosowując się poziomem do reszty formacji.

Jedynym zawodnikiem z tyłu, który wyglądał ,,względnie” i próbował ratować honor tej formacji, był Acosta. To jednak zdecydowanie za mało, by myśleć o nawiązaniu walki z tak dysponowanym Kolejorzem.

Środek pola:

O ile tyły płonęły, o tyle środek pola starał się utrzymać pożar pod kontrolą. Tutaj sytuacja wyglądała nieco lepiej.

Ława: Zdecydowanie najlepszy punkt w tej strefie, grał z pomysłem i zaangażowaniem.

Ulvestad: W miarę solidny, choć bez większego błysku.

Biegański: Poprawny występ, bez większych wpadek, ale też bez kluczowego wpływu na losy meczu.

Atak i Skrzydła:

Największym rozczarowaniem była postawa naszych liderów w ofensywie. Grosicki zagrał bardzo słabo. Brakowało mu dynamiki i tego ”czegoś”, czym zazwyczaj ciągnął zespół w trudnych chwilach. Z kolei Mukairu, mimo zdobytej bramki, poza tym jednym przebłyskiem nie pokazał absolutnie nic więcej. Statystycznie gol jest, ale gra pozostawiała ogromny niedosyt.

Podsumowanie:

Ten mecz to jasny sygnał ostrzegawczy. Bez drastycznej poprawy w defensywie i przebudzenia liderów, Pogoń będzie miała ogromne problemy z utrzymaniem. Czas wyciągnąć wnioski, bo limit błędów właśnie się wyczerpał.