Warto obok nazw klubów postawić daty
Herby w trenerskim CV potrafią zrobić wrażenie jeszcze przed pierwszym treningiem. Barcelona, Salzburg, Saint-Étienne, Olympiakos, Celta, Reims, Ajax. Przy takiej liście łatwo uwierzyć, że przyjeżdża człowiek, który widział wszystko i wie, jak zbudować silną drużynę. Warto jednak obok nazw klubów postawić daty. Dopiero wtedy zaczyna się właściwa opowieść.
Óscar García wyszedł z młodzieżowej Barcelony do seniorskiego futbolu w 2012 roku, obejmując Maccabi Tel Awiw. Zdobył mistrzostwo Izraela i już po sezonie zrezygnował. W pożegnalnym liście wskazywał na sprawy osobiste, które musiały dostać pierwszeństwo przed zawodowymi. Później podjął pracę w Brighton. Pierwszy ważny przystanek zakończył więc z trofeum, choć bez dalszego prowadzenia zwycięskiego zespołu.
W Brighton sezon 2013/2014 przyniósł baraże o Premier League i porażkę z Derby County. García sam złożył rezygnację. Po latach wyjaśniał, że różnił się z klubem w sprawie kadry na następny sezon. Był wynik dający podstawy do dalszej pracy, ale zabrakło porozumienia co do jej kierunku.
Powrót do Maccabi latem 2014 roku trwał krótko. Klub oficjalnie wskazał sytuację bezpieczeństwa w Izraelu jako przyczynę odejścia. Następny był Watford. Zaledwie 27 dni na stanowisku, pobyt w szpitalu i rezygnacja związana ze zdrowiem. Te dwa rozstania mają konkretne, poważne uzasadnienie. Dopisywanie im historii o pogoni za atrakcyjniejszym herbem byłoby zwyczajnie nieuczciwe.
Najmocniejszą pozycją pozostaje Salzburg. W półtora roku García zdobył dwa mistrzostwa i dwa Puchary Austrii, po czym w czerwcu 2017 roku przeszedł do Saint-Étienne. Odejście uzgodniono z klubem. Sam trener później wiązał decyzję również z odpływem zawodników do Lipska. Austrię opuszczał jako szkoleniowiec z wymiernym dorobkiem. Te sukcesy zasługują na uznanie także dzisiaj.
We Francji współpraca wytrzymała pięć miesięcy. W listopadzie 2017 roku García poprosił o odejście z Saint-Étienne. Dziesięć dni wcześniej jego zespół przegrał derby z Lyonem 0:5. Trener wspominał później o złych relacjach z prezesem. Oficjalny komunikat potwierdzał rozwiązanie umowy bez odprawy i bez wynagrodzenia za okres po zakończeniu pracy. Sportowe rozczarowanie spotkało się tu z problemem we współpracy z władzami klubu.
Olympiakos zatrudnił go na początku 2018 roku. Do kwietnia było już po wszystkim. García ogłosił zakończenie współpracy za zgodą klubu, tłumacząc je potrzebą zapewnienia czasu na przygotowanie następnego sezonu. Grecka prasa opisywała słabe wyniki i narastającą krytykę, szczególnie po remisie z Levadiakosem. Kolejny znany herb, kolejna praca zakończona przed upływem jednej rundy.
W Celcie Vigo najpierw wykonał zadanie: utrzymał drużynę w La Liga w sezonie 2019/2020. Następny sezon przyniósł jednak siedem kolejnych ligowych spotkań bez zwycięstwa i zwolnienie w listopadzie 2020 roku. RTVE wskazywało także na spór z dyrektorem generalnym Antoniem Chavesem dotyczący polityki transferowej. Tym razem decyzję o zakończeniu współpracy podjął klub.
Reims odsunęło go od prowadzenia zespołu w październiku 2022 roku, oficjalnie powołując się na wyniki poniżej oczekiwań. Ten okres przypadł również na ciężką chorobę jego córki, która zmarła kilka tygodni później. Takiego kontekstu nie da się uczciwie zamknąć w rubryce z liczbą punktów. Sportowa ocena pracy trenera wymaga tu szczególnej powściągliwości.
W Leuven historia miała bardziej jednoznaczne uzasadnienie sportowe. Najpierw García pomógł uniknąć grupy walczącej o utrzymanie, później wyniki się pogorszyły. W listopadzie 2024 roku klub zwolnił go, wskazując wprost na rozczarowujące rezultaty i trzynaste miejsce w tabeli. Wcześniejsza poprawa nie przełożyła się na trwały postęp.
Chivas Guadalajara to następne kilka miesięcy i rozstanie w marcu 2025 roku. Towarzyszyły mu niezadowalające wyniki oraz zmiany w kierownictwie sportowym. Oficjalnie umowę rozwiązano za porozumieniem stron. Meksykańskie relacje różniły się w kwestii inicjatywy trenera i rozmów o pieniądzach, dlatego przypisywanie mu jednej, pewnej motywacji wykraczałoby poza ustalone fakty.
W Ajaksie w 2026 roku zaczął od Jong Ajax, następnie przejął pierwszy zespół. Czerwcowy komunikat mówił o rozwiązaniu kontraktu za porozumieniem stron, mimo że obowiązywał do końca czerwca 2027 roku. Klub podziękował za pracę w trudnym okresie. Nie podał szczegółowej przyczyny rozstania. Samo słowo „Ajax” w CV nie opowiada więc ani historii wielkiego triumfu, ani nie dowodzi zwolnienia za wyniki.
Z tych rozstań wyciągam jeden wniosek: dorobek Garcíi daje znacznie więcej przykładów krótkich etapów niż cierpliwego prowadzenia jednego zespołu przez kolejne lata. Przyczyny były różne. Czasem decydowało życie, czasem wynik, czasem relacje z przełożonymi, czasem następna możliwość zawodowa. Określenie „kolekcjoner herbów” opisuje rozległość tej drogi. Nie wystarcza jednak jako wyjaśnienie każdego odejścia.
I właśnie z taką historią García przyjechał do Szczecina. Pogoń podpisała z nim umowę do czerwca 2029 roku. Kilka miesięcy później, w oświadczeniu z 5 listopada, Alex Haditaghi poinformował, że trener poprosił o zgodę na przejście do Dinama Zagrzeb. Według właściciela kusiły go większy europejski rozgłos, puchary i wyższe zarobki. To przedstawiona publicznie relacja Haditaghiego.
Do tego doszły informacje Piotra Koźmińskiego, przedstawione w TVP Sport, według których García był gotów zwrócić wszystkie zarobione w Pogoni pieniądze, aby uzyskać zgodę na odejście. Ten szczegół pozostaje doniesieniem dziennikarskim. Dinamo ostatecznie powierzyło drużynę Jerko Leko, co ogłoszono 9 listopada.
Dla mnie problem Pogoni zaczyna się już przy potwierdzonej przez właściciela prośbie o odejście. Trener ma prawo do ambicji. Klub ma prawo oczekiwać odpowiedzialności za wspólnie rozpoczętą pracę. Kiedy podpisuje się trzyletnią umowę, a po kilku miesiącach chce się prowadzić inny zespół, kibic może poczuć, że deklarowana przyszłość bardzo szybko straciła znaczenie.
Nie przypisywałbym też automatycznie ostatnich porażek zamieszaniu wokół Dinama. Zbieżność w czasie nie wyjaśnia wszystkiego, co dzieje się na boisku. Pozostaje jednak pytanie o zaufanie: jak przekonywać zawodników do wspólnego celu, kiedy sami słyszą, że ich trener poprosił o możliwość pracy gdzie indziej?
Óscar García potrafił zdobywać trofea, ratować zespoły i osiągać wyniki, które otwierały mu następne drzwi. W Szczecinie powinien teraz pokazać, że potrafi również odbudować wiarygodność po własnej prośbie o odejście. To wymaga codziennej pracy, jasnego stanowiska i przyjęcia odpowiedzialności za drużynę.
Kibic Pogoni nie musi zachwycać się liczbą klubów w jego życiorysie. Ma prawo oczekiwać, że przez czas pracy w Szczecinie najważniejszy będzie dla trenera herb Pogoni.
źródło: Twitter/X, Dinamo Zagrzeb (oficjalna strona)
6 minut
Ostatnia aktualizacja:


Komentarze
Warto obok nazw klubów postawić daty — Brak komentarzy
HTML tags allowed in your comment: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>