Spadek z I ligi w sezonie 1995/1996 był dla Pogoni Szczecin bolesnym ciosem, ale nie stał się początkiem długiego marazmu. Klub zareagował szybko. Sezon 1996/1997 w II lidze, grupie zachodniej, miał być czasem odbudowy, uporządkowania drużyny i odzyskania miejsca, które Pogoń straciła rok wcześniej. I choć nie była to droga całkowicie pozbawiona trudnych momentów, najważniejszy cel został osiągnięty — szczecinianie wrócili do I ligi.

Pogoń zakończyła rozgrywki na 2. miejscu. W 34 meczach zdobyła 67 punktów, notując 19 zwycięstw, 10 remisów i 5 porażek. Bilans bramkowy 56–24 pokazywał, że drużyna potrafiła połączyć skuteczność z solidnością. Po sezonie zakończonym spadkiem był to wyraźny sygnał, że zespół nie rozsypał się sportowo, lecz potrafił odpowiedzieć na kryzys.

Szczególnie ważna była ofensywa. Olgierd Moskalewicz rozegrał 34 mecze i zdobył 17 bramek, stając się najskuteczniejszym piłkarzem drużyny. Był już nie tylko zawodnikiem utalentowanym, lecz jednym z liderów Pogoni. Jego dorobek strzelecki miał ogromne znaczenie dla tempa odbudowy zespołu. Obok niego wyróżniał się Grzegorz Niciński, który również wystąpił we wszystkich 34 meczach i zdobył 15 bramek. Ten duet w dużej mierze zapewnił Pogoni siłę potrzebną do walki o awans.

Ważną rolę odgrywali także zawodnicy, którzy dawali drużynie doświadczenie, regularność i równowagę. Romuald Kujawa należał do najczęściej grających piłkarzy sezonu. Piotr Mandrysz wnosił boiskową inteligencję i doświadczenie, a Andrzej Miązek oraz Mariusz Kuras pozostawali częścią tej ciągłości, która łączyła wcześniejszą Pogoń z zespołem odbudowującym się po spadku. To nie była drużyna zbudowana od zera, ale zespół, który musiał na nowo uporządkować swoją hierarchię i odzyskać pewność siebie.

Sezon 1996/1997 miał więc znaczenie większe niż sam awans. Pokazał, że Pogoń potrafiła szybko podnieść się po porażce. Klub nie ugrzązł w II lidze, nie stracił kontaktu z wyższym poziomem rozgrywkowym i nie pozwolił, by spadek stał się długotrwałym kryzysem sportowym. Zespół odzyskał miejsce w ekstraklasie, choć jednocześnie było jasne, że powrót do I ligi nie rozwiąże automatycznie wszystkich problemów.

W szerszej perspektywie sezon 1996/1997 jest etapem koniecznym i przejściowym. To czas skutecznej reakcji po spadku, ale jeszcze nie czas wielkich sukcesów. Pogoń wróciła tam, gdzie chciała być, lecz dopiero kolejne sezony miały pokazać, jak trudne będzie utrzymanie się w elicie i zbudowanie drużyny zdolnej do walki o coś więcej niż spokojny byt w I lidze.

Ostatnia aktualizacja: 09/07/2026

Iwona Sarnicka

Redaktor naczelna Pogoń 24.info | Prezes Stowarzyszenia "Pogoń Walcząca".
Od lat 80' kibic Pogoni Szczecin. Fotografik, redaktor techniczna, koordynatorka dostępności. Członkini organizacji naukowo-edukacyjnej National Geographic. Miłośniczka sportów wodnych i włoskich klimatów.
Żona Canona 🙂