Ile jeszcze razy będziemy zmieniać selekcjonera, kilku zawodników i udawać, że właśnie zaczyna się nowy rozdział? Problem polskiej piłki nie zaczyna się na ławce trenerskiej. Problem zaczyna się znacznie wyżej.

Od lat obracamy się w podobnym środowisku, podobnych układach, podobnym sposobie zarządzania i tym samym myśleniu o futbolu. Zmieniają się nazwiska, ale system w dużej mierze pozostaje ten sam. I dlatego mam coraz mocniejsze przekonanie, że tego nie da się już naprawić kolejną kosmetyczną zmianą. PZPN potrzebuje głębokiego resetu.

Nie chodzi o anarchię ani wyrzucanie wszystkich tylko po to, żeby zrobić hałas. Chodzi o stworzenie związku praktycznie od nowa. Młodsi, nowocześnie wykształceni ludzie. Menedżerowie znający współczesny futbol, analitykę, szkolenie, skauting i zarządzanie dużą organizacją. Ludzie, którzy nie dorastali przez kilkanaście lat wewnątrz tego samego środowiska i nie są obciążeni jego zależnościami. Do tego niezależny organ kontrolny, który rzeczywiście patrzy federacji na ręce. Finanse. Decyzje. Konflikty interesów. Strategia. Realizacja celów.

Bo organizacja, która kontroluje przede wszystkim sama siebie, zawsze będzie miała problem z prawdziwym rozliczaniem własnych błędów. A później budujemy od góry w dół.

PZPN. Związki wojewódzkie. Akademie. Szkolenie trenerów. Skauting. Reprezentacje młodzieżowe. Piłka dziecięca. Jedna strategia na 10-15 lat, a nie kolejny „projekt” obowiązujący do następnych wyborów.

Mamy ogromny kraj, tysiące dzieci grających w piłkę, wielkie zainteresowanie futbolem i ogromne pieniądze krążące wokół tej dyscypliny. Nie możemy wiecznie liczyć, że raz na pokolenie pojawi się kilku świetnych zawodników i przykryją wszystkie systemowe problemy.

Silna reprezentacja nie może być dziełem przypadku. Musi być końcowym produktem dobrego systemu. Dlatego kolejne porażki kadry są tylko objawem. Możemy zmienić selekcjonera. Możemy zmienić połowę składu. Możemy znowu przez miesiąc debatować, kto ma grać na wahadle, a kto w środku pola. Natomiast jeśli nie zmienimy fundamentów, za dwa lata znowu będziemy prowadzić dokładnie tę samą rozmowę.

Polska piłka nie potrzebuje następnego remontu jednego pokoju. Trzeba rozebrać ten dom do fundamentów i zbudować go jeszcze raz. Nowi ludzie. Nowe standardy. Realna kontrola. Odpowiedzialność. Długoterminowe szkolenie i koniec z wielopokoleniowym przekazywaniem sobie tego samego sposobu myślenia. Bo inaczej dalej będziemy gotować ten sam wielopokoleniowy bigos, tylko co kilka lat zmieniając kucharza. A potem wszyscy będą zdziwieni, że smak nadal jest ten sam.

3 minuty

Ostatnia aktualizacja: 29/09/2026

Robert Laskowski

Robert Laskowski (pseudonim „RobLas”) – handlowiec z zawodu, dziennikarz sportowy z pasji. Od lat związany z piłką nożną, którą łączy z zainteresowaniami psychologią sportu i mechanizmami budowania zespołu. W swoich tekstach stara się łączyć analityczne spojrzenie na grę z perspektywą kibica żyjącego futbolem na co dzień. Szczególną uwagę poświęca Pogoni Szczecin i rozwojowi polskiej piłki, wierząc, że sport to nie tylko wynik, ale także emocje, charakter i historia, którą piszą zawodnicy wraz z kibicami.