Początek nowej drogi

Historia każdego wielkiego klubu składa się z okresów triumfów, ale również z lat cierpliwej pracy, których znaczenie często dostrzega się dopiero po wielu latach. Takim właśnie czasem dla Pogoni Szczecin była dekada lat siedemdziesiątych. Choć nie obfitowała w spektakularne sukcesy na miarę historycznego awansu do I ligi w 1964 roku, to właśnie wtedy rodziły się fundamenty drużyny, która w następnym dziesięcioleciu miała na stałe wpisać się do krajowej czołówki.

Początek nowej dekady oznaczał zakończenie pewnej epoki. Z klubem stopniowo żegnali się piłkarze, którzy stanowili o jego sile przez całe lata sześćdziesiąte. Pokolenie Mariana Kielca, Józefa Piątka, Zygmunta Przybylskiego czy Henryka Kalinowskiego przekazywało pałeczkę młodszym zawodnikom, wychowanym już według systemu stworzonego przez Floriana Krygiera. Zmieniała się nie tylko drużyna, lecz również cała filozofia funkcjonowania klubu.

Mimo sportowych trudności Pogoń nie zrezygnowała z tego, co odróżniało ją od wielu innych polskich klubów – konsekwentnie stawiała na własnych wychowanków. W czasach, gdy większość zespołów budowała swoją siłę poprzez pozyskiwanie gotowych zawodników z innych regionów kraju, szczeciński klub pozostawał wierny idei szkolenia młodzieży. Efekty tej strategii nie były widoczne od razu, jednak z perspektywy czasu okazały się bezcenne.

Architektem tego systemu pozostawał Florian Krygier. Choć nie prowadził już pierwszego zespołu, jego wpływ na funkcjonowanie Pogoni był nadal ogromny. Organizował szkolenie, nadzorował rozwój młodzieży, obserwował najzdolniejszych zawodników i dbał o to, aby klub zachował własną tożsamość. Wychowanie piłkarza było dla niego procesem znacznie szerszym niż nauka techniki czy taktyki. Powtarzał, że najpierw trzeba wychować człowieka, a dopiero potem zawodnika.

To właśnie w latach siedemdziesiątych dojrzewali piłkarze, którzy w kolejnej dekadzie mieli zostać reprezentantami Polski oraz gwiazdami ekstraklasy. W klubowych drużynach młodzieżowych swoje umiejętności rozwijali między innymi Marek Leśniak, Mariusz Kuras, Włodzimierz Obst, Leszek Wolski czy wielu innych zawodników, którzy w przyszłości stanowili o sile Pogoni Szczecin.

Zmieniała się również sama piłka nożna. Polski futbol przeżywał najlepszy okres w swojej historii. Reprezentacja Kazimierza Górskiego zdobyła złoty medal olimpijski w Monachium, trzecie miejsce na mistrzostwach świata w RFN oraz kolejne sukcesy międzynarodowe. Dla młodych szczecińskich piłkarzy byli to bohaterowie i wzory do naśladowania. Każdy trening na stadionie przy ulicy Twardowskiego odbywał się z marzeniem, że kiedyś także założą koszulkę z orłem na piersi.

Nie można również zapominać o kibicach. Choć Pogoń przeżywała okres sportowych wahań, stadion przy ulicy Twardowskiego nadal pozostawał miejscem spotkań tysięcy szczecinian. Wierność sympatyków Dumy Pomorza nie zależała wyłącznie od wyników. Klub stał się symbolem miasta, a kolejne pokolenia mieszkańców dorastały, odwiedzając stadion razem z rodzicami i dziadkami. Właśnie w latach siedemdziesiątych zaczęły kształtować się środowiska kibicowskie, które w następnych dekadach odegrały ważną rolę w historii Pogoni.

Patrząc z dzisiejszej perspektywy, lata 1971–1980 były czasem spokojniejszym niż burzliwe początki klubu czy sukcesy końca lat osiemdziesiątych. Nie były jednak okresem straconym. Wręcz przeciwnie – to właśnie wtedy cierpliwie budowano zespół, rozwijano młodzież i tworzono fundamenty, na których w kolejnych latach wyrosła jedna z najsilniejszych drużyn w historii Pogoni Szczecin.

Dla Floriana Krygiera nie liczyły się jedynie miejsca w tabeli. Znacznie ważniejsze było pozostawienie po sobie ludzi, którzy będą kontynuować jego dzieło. Patrząc na późniejsze kariery jego wychowanków, można śmiało stwierdzić, że cel ten osiągnął w pełni.

Trenerami w tym okresie byli:

Karel Kosarz  01.07.1970 – 30.06.1972
Edmund Zientara  01.07.1972 – 30.06.1975
Bogusław Hajdas  01.07.1975 – 30.06.1977
Aleksander Mandziara  01.07.1977 – 30.06.1978
Hubert Fiałkowski  01.07.1978 – 31.12.1978
Konstanty Pawlikaniec  01.01.1979 – 30.09.1979
Jerzy Kopa  01.10.1979 – 30.06.1982

Ostatnia aktualizacja: 29/06/2026