Awans do I ligi w sezonie1964/1965 był początkiem najważniejszego rozdziału w dotychczasowej historii Pogoni Szczecin. Przez kolejne lata zespół z powodzeniem rywalizował w najwyższej klasie rozgrywkowej, budując swoją pozycję dzięki piłkarzom wychowanym przez Floriana Krygiera oraz zawodnikom, którzy stanowili fundament drużyny jeszcze przed historycznym sukcesem. Jednak każda wielka historia ma swój kres. Na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych klub stanął przed koniecznością przeprowadzenia głębokiej zmiany pokoleniowej.

Sezon 1970/1971 był symbolem zakończenia pierwszej złotej ery powojennej Pogoni Szczecin. Drużyna nie należała już do ligowej czołówki, a wielu zawodników, którzy tworzyli zespół awansu i przez lata bronili jego barw na pierwszoligowych stadionach, zbliżało się do końca swoich karier. Zespół wciąż dysponował doświadczeniem i charakterem, lecz coraz wyraźniej brakowało świeżości oraz dynamiki, które kilka lat wcześniej pozwalały skutecznie rywalizować z najlepszymi klubami w kraju.

Zakończenie kariery Mariana Kielca

Najbardziej symbolicznym wydarzeniem tego okresu było zakończenie kariery przez Mariana Kielca – jednego z najwybitniejszych piłkarzy w dziejach Pogoni Szczecin. Urodzony 6 marca 1942 roku napastnik przez ponad dekadę był ikoną szczecińskiego futbolu. Wychowanek LZS Wielgowo trafił do Pogoni jako nastolatek dzięki dostrzeżeniu jego talentu przez klubowych szkoleniowców. Debiutował w pierwszej drużynie w wieku zaledwie siedemnastu lat, a już w swoim pierwszym sezonie zachwycił skutecznością. W sezonie 1962/1963 zdobył tytuł króla strzelców I ligi z dorobkiem 18 bramek, stając się pierwszym piłkarzem Pogoni, który osiągnął tak prestiżowe wyróżnienie.

Przez lata Marian Kielec był nie tylko najlepszym strzelcem zespołu, ale także jego kapitanem i prawdziwym liderem. W barwach Pogoni rozegrał setki spotkań ligowych, zdobywając ponad sto bramek we wszystkich oficjalnych rozgrywkach. Jego nazwisko na trwałe wpisało się do historii klubu jako jednego z najskuteczniejszych zawodników wszech czasów. Był piłkarzem niezwykle ambitnym, bezkompromisowym i oddanym klubowi, a jego postawa na boisku stanowiła wzór dla młodszych kolegów.

Karierę zakończył po meczu z Górnikiem Zabrze 24 maja 1971 roku. Powodem decyzji nie były względy zdrowotne, lecz przekonanie, że trener nie widzi już dla niego miejsca w podstawowym składzie. Było to bolesne rozstanie z futbolem dla zawodnika, który przez kilkanaście lat należał do symboli Pogoni Szczecin. Choć w 1979 roku zdecydował się jeszcze na jednorazowy powrót, aby pomóc drużynie w trudnym momencie, jego właściwa piłkarska epoka zakończyła się właśnie wiosną 1971 roku.

Odejście Mariana Kielca było jednocześnie symbolicznym zamknięciem historii pokolenia, które wywalczyło historyczny awans do I ligi w 1964 roku. Z boisk schodzili lub kończyli swoje występy kolejni doświadczeni zawodnicy: Józef Piątek, Henryk Kalinowski, Edmund Zientara, Zdzisław Nowacki, Zygmunt Przybylski oraz inni piłkarze, którzy przez lata budowali siłę zespołu. To oni tworzyli fundament drużyny Floriana Krygiera i przez niemal dekadę reprezentowali Szczecin na najwyższym szczeblu rozgrywek.

Dla Pogoni był to moment niezwykle wymagający. Klub nie dysponował możliwościami finansowymi największych ośrodków piłkarskich w Polsce, dlatego nie mógł opierać swojej przyszłości na kosztownych transferach. Tradycyjnie postawiono więc na rozwiązanie, które przez lata przynosiło najlepsze efekty – szkolenie własnej młodzieży. Coraz większą rolę zaczęli odgrywać wychowankowie szczecińskich klubów i juniorzy przygotowywani według metod wypracowanych przez Floriana Krygiera.

Szkolenie młodzieży

Sam Florian Krygier również znajdował się na początku nowego etapu swojej działalności. Coraz więcej energii poświęcał pracy organizacyjnej oraz szkoleniu młodzieży, pozostając niekwestionowanym autorytetem dla całego środowiska piłkarskiego Pomorza Zachodniego. Choć jego pierwsza wielka era trenerska dobiegła już dawno końca, wpływ na rozwój klubu nie zmalał. Wręcz przeciwnie – to właśnie wtedy zaczął powstawać system szkolenia, który kilka lat później wydał kolejne pokolenie znakomitych piłkarzy.

Na początku lat siedemdziesiątych trudno było jeszcze przewidzieć, że dojrzewający w ciszy młodzi zawodnicy staną się bohaterami następnej dekady. Florian Krygier patrzył jednak znacznie dalej niż na wyniki jednego sezonu. Wiedział, że prawdziwa siła Pogoni zawsze będzie rodzić się na jej własnych boiskach treningowych. To przekonanie stało się fundamentem odbudowy drużyny i początkiem narodzin nowego pokolenia Portowców, które już w latach osiemdziesiątych miało doprowadzić klub do największych sukcesów w historii.

Ostatnia aktualizacja: 29/06/2026