Obrońca codziennej solidności

Pozycja: obrońca, przede wszystkim środkowy
Rola w latach 1989–1995: zawodnik ciągłości, ważny element defensywy Pogoni w czasie odbudowy i stabilizacji
Znaczenie: jeden z tych piłkarzy, którzy nie zawsze byli na pierwszym planie, ale przez regularność, warunki fizyczne i defensywną odpowiedzialność tworzyli fundament drużyny

Informacje biograficzne

Janusz Studziński urodził się 4 października 1966 roku w Koszalinie. Występował jako obrońca, Jego główną pozycja jako środkowy obrońca. Mierzył 188 cm, a najwięcej występów w karierze zanotował właśnie w barwach Pogoni Szczecin.

Z Pogonią związał się na początku lat 90., czyli w momencie, gdy klub po spadku z I ligi próbował odbudować sportową pozycję. Studziński trafił do Pogoni wiosną 1990 roku, gdy drużyna grała w II lidze, i pozostał Portowcem do czerwca 1997 roku.

Studziński w czasie odbudowy Pogoni

Janusz Studziński jest bardzo ważny nie dlatego, że był bohaterem efektownych akcji ofensywnych, lecz dlatego, że należy do grupy zawodników, którzy zapewniali Pogoni trwałość. W sezonie 1991/1992, zakończonym awansem do I ligi, rozegrał 29 meczów, w tym 15 w podstawowym składzie, spędził na boisku 1749 minut i zdobył 2 bramki. Był zawodnikiem z największą liczbą wejść z ławki w zespole — 14.

To pokazuje jego ówczesną rolę: nie był jeszcze bezdyskusyjnym liderem defensywy, ale był piłkarzem bardzo potrzebnym w rotacji. W sezonie awansu Pogoń potrzebowała ludzi, którzy potrafili wejść do składu, utrzymać poziom i pomóc zespołowi przejść przez długie, drugoligowe rozgrywki. Studziński dokładnie taką funkcję pełnił.

Po powrocie do ekstraklasy jego znaczenie utrzymało się. W sezonie 1992/1993, gdy Pogoń jako beniaminek zajęła 7. miejsce w I lidze, Studziński wystąpił w 24 meczach, z czego 15 rozpoczął w podstawowym składzie, rozegrał 1488 minut i zdobył 3 bramki. Jak na obrońcę, trzy trafienia w sezonie były wyraźnym wkładem w wynik drużyny.

Jeden z filarów piątego miejsca

Najpełniej jego znaczenie widać w sezonie 1993/1994. To był dla Pogoni jeden z najlepszych okresów po transformacji: Portowcy zajęli 5. miejsce w I lidze, przegrali tylko cztery mecze i byli zespołem bardzo trudnym do pokonania. W tej drużynie Studziński rozegrał 30 spotkań, aż 29 w podstawowym składzie, spędził na boisku 2625 minut i zdobył 1 bramkę.

To są liczby zawodnika pierwszego wyboru. W sezonie, w którym siłą Pogoni była organizacja, dyscyplina i defensywna odporność, Studziński należał do graczy, którzy tworzyli kręgosłup zespołu. Nie był twarzą drużyny w takim sensie jak Dymkowski, Mandrysz czy Majdan, ale bez takich obrońców piąte miejsce nie byłoby możliwe.

Rok później nadal był jednym z podstawowych zawodników. W sezonie 1994/1995 rozegrał 30 meczów, wszystkie od pierwszej minuty, zanotował 2660 minut i zdobył 2 bramki. W klasyfikacji minut w drużynie był szósty — za Majdanem, Dymkowskim, Jaskulskim, Kurasem i Miązkiem.

Charakterystyka zawodnika

Studziński był typem obrońcy, którego znaczenie najlepiej widać nie w pojedynczej akcji, ale w liczbie minut, występów i kolejnych sezonów spędzonych w drużynie. Przy wzroście 188 cm naturalnie pasował do roli środkowego defensora: silnego fizycznie, odpowiedzialnego i przydatnego w pojedynkach powietrznych.

W Pogoni czasu przemian był jednym z zawodników, którzy pomagali klubowi utrzymać ciągłość między II ligą a ekstraklasą. Najpierw uczestniczył w sezonie awansu, potem był częścią beniaminka, następnie jednym z podstawowych obrońców drużyny z 5. miejsca, a w sezonie 1994/1995 nadal pozostawał ważnym ogniwem stabilizacji.

Tabela kontrolna

Sezon	Rozgrywki	Występy / minuty	Bramki	Znaczenie
1991/1992	II liga, gr. zachodnia	29 meczów, 1749 minut	2	ważny zawodnik rotacji w sezonie awansu
1992/1993	I liga	24 mecze, 1488 minut	3	obrońca drużyny, która jako beniaminek zajęła 7. miejsce
1993/1994	I liga	30 meczów, 2625 minut	1	podstawowy defensor zespołu z 5. miejsca
1994/1995	I liga	30 meczów, 2660 minut	2	jeden z filarów stabilizacji w środku tabeli

Znaczenie historyczne

Janusz Studziński należy do tych postaci, które trzeba opisać z szacunkiem dla codziennej pracy. Nie był zawodnikiem widowiskowym, nie budował legendy na bramkach ani efektownych zagraniach, ale w latach 1991–1995 regularnie znajdował się wśród ważnych piłkarzy Pogoni. Był obrońcą, który przeszedł z zespołem drogę od drugoligowego awansu do stabilnej pozycji w ekstraklasie.

To właśnie tacy piłkarze sprawiali, że Pogoń nie była tylko drużyną kilku ofensywnych nazwisk. Miała też zaplecze, strukturę i ludzi, którzy potrafili utrzymać poziom przez wiele sezonów.

Ostatnia aktualizacja: 22/07/2026