Po wicemistrzostwie Polski w 2001 roku mogło się wydawać, że Pogoń Szczecin stoi u progu nowej, wielkiej epoki. Klub miał za sobą jeden z najlepszych sezonów w swojej historii, silną kadrę, rozbudzone ambicje i kibiców, którzy znów mogli myśleć o miejscu w krajowej czołówce. Rzeczywistość bardzo szybko okazała się jednak znacznie bardziej brutalna.

Lata 2002–2007 były dla Pogoni okresem gwałtownych zmian, zerwanej ciągłości i narastającego poczucia, że klub coraz bardziej oddala się od własnych fundamentów. Najpierw przyszedł sportowy zjazd po epoce Sabriego Bekdasa, potem katastrofalny sezon 2002/2003, spadek i organizacyjny rozpad. Dopiero na tych ruinach pojawił się nowy projekt — związany z Antonim Ptakiem.

Był to projekt od początku niejednoznaczny. Z jednej strony pozwolił Pogoni szybko wrócić na wyższy poziom rozgrywkowy i ponownie zaistnieć w ekstraklasie. Z drugiej — odbywało się to w sposób, który budził pytania o ciągłość, tożsamość i realne zakorzenienie klubu w Szczecinie. Pogoń zaczęła funkcjonować w nowym modelu, w którym decyzje właściciela, zaplecze w Gutowie Małym i eksperyment kadrowy coraz mocniej wpływały na odbiór drużyny przez kibiców.

Najbardziej rozpoznawalnym symbolem tego czasu stała się „brazylijska Pogoń”. W zamyśle miała być odważnym, oryginalnym projektem piłkarskim. W praktyce stała się jednym z najbardziej kontrowersyjnych eksperymentów w historii polskiej ligi. Sprowadzani zawodnicy z Brazylii, ograniczanie lokalnej tożsamości zespołu i coraz większy dystans między klubem a szczecińskim środowiskiem sprawiały, że część kibiców patrzyła na tę drużynę z rosnącym niepokojem.

Nie można jednak pisać o tym okresie wyłącznie jako o czasie groteski lub upadku. W latach Antoniego Ptaka byli zawodnicy, którzy realnie zapisali się w historii Pogoni. Był Artur Bugaj, ważny w sezonie odbudowy. Był Bogusław Wyparło, jeden z filarów powrotu. Byli Roberto Milar, Julcimar i przede wszystkim Edi Andradina — piłkarz, który jakością, techniką i skutecznością wyrastał ponad przeciętność tamtej Pogoni. Był też młody Kamil Grosicki, który właśnie w tym trudnym czasie zaczynał swoją drogę.

Trzeba więc opowiedzieć z dwóch perspektyw. Pierwsza to sportowa: spadek, szybki powrót, ekstraklasowe sezony, brazylijski eksperyment i ostateczne załamanie projektu. Druga to tożsamościowa: pytanie o to, czym jest klub, gdy traci naturalną więź z miastem, kibicami i własną historią.

Lata Antoniego Ptaka były jednym z najbardziej burzliwych okresów w dziejach Pogoni Szczecin. Przyniosły awans i nadzieję, ale także rozczarowanie, alienację i poczucie, że sama nazwa klubu nie wystarcza, jeśli za nią nie stoi wspólnota miejsca, ludzi i pamięci. To rozdział o próbie szybkiej odbudowy, która z czasem zamieniła się w eksperyment trudny do zaakceptowania przez wielu kibiców Portowej Dumy.

Mini-kalendarium

Sezon	Najważniejsza oś narracji	Bohaterowie / symbole
2001/2002	pęknięcie po wicemistrzostwie	Dymkowski, Podbrożny, Stolarczyk
2002/2003	katastrofa i spadek	9 punktów, bramki 14–77, porażka 0:9 z Górnikiem
2003/2004	projekt Ptaka i odbudowa w II lidze	Artur Bugaj, Bogusław Wyparło
2004/2005	powrót do I ligi	Roberto Milar, Julcimar
2005/2006	brazylijski eksperyment nabiera kształtu	Edi Andradina
2006/2007	schyłek projektu i narastający kryzys	Edi, Kamil Grosicki

Ostatnia aktualizacja: 15/08/2026